در میانه هجوم پیامهای بیپایان و دغدغههای اقتصادی، بسیاری از ما گمان میکنیم فرصتی برای خلوت با خدا نمانده، در حالی که مشکل اصلی در شلوغی ساعتها نیست بلکه در پراکندگی دلهاست.
در روزگاری که موفقیت یک شبه و تغییر ناگهانی به شعار شبکههای اجتماعی بدل شده، ادبیات فارسی و حکمت علوی یک نسخه متفاوت پیش روی مخاطب میگذارند: نیکی را کم آغاز کن، اما رها نکن.
بسیاری از ما عبادات را مانند باری سنگین بر دوش میکشیم، در حالی که امام چهارم در مناجات محبین نشان میدهد بندگی نه یک تکلیف ملالآور، بلکه پناهگاهی عاطفی برای التیام دلهای فرسوده است.