وقتی گرفتاری راه‌ها را به روی انسان می‌بندد، دعا به آخرین پناه دل تبدیل می‌شود؛ آیه ۶۲ سوره نمل، همان آیه‌ای که با «أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ» آغاز می‌شود، یادآور وعده الهی برای اجابت دعای درماندگان و گشودن گره‌های زندگی است. اما «امن یجیب» در نگاه قرآن تنها ذکری برای برآورده شدن حاجت نیست؛ این آیه در اصل با تأکید بر اینکه رفع گرفتاری و اجابت حقیقی در اختیار خداوند است، یکی از استدلال‌های قرآن بر توحید به شمار می‌رود.
یکی از آیات معروف قرآن برای حاجت و شفای بیمار، امن یجیب است که برای رفع گرفتاری و هرنوع حاجت خوانده می شود.
در آیات ۵۴ و ۵۵ سوره نمل، قرآن با یادآوری سرگذشت قوم لوط نشان می‌دهد که فروپاشی جوامع فقط از مسیر ظلم و طغیان سیاسی نمی‌گذرد، جایی که گناه آشکار می‌شود، زشتی‌ها عادی جلوه می‌کند و جامعه قدم به مسیری می‌گذارد که پایانش چیزی جز سقوط و نابودی نیست.
وجود دو بار بسم الله در سوره نمل خود به موضوعات و معانی عمیق تری اشاره دارد. بسم الله اول در ابتدای سوره آمده و نشان دهنده شروع جدید و دعوت به توجه به معانی و مفاهیم این سوره است. اما بسم الله دوم در آیه 30 این سوره و در وسط داستان حضرت سلیمان و نامه ای که به ملکه سبا ارسال می شود، آمده است.