درد، فقط جسم را درگیر نمی‌کند؛ گاهی آرامش روان و دل انسان را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. در آموزه‌های اسلامی، دعا و ذکر به‌عنوان راهی برای پناه بردن به خدا و طلب شفا مورد توجه قرار گرفته است. از دعاهای نقل‌شده از پیامبر(ص) و اهل‌بیت(ع) برای دردهای عمومی گرفته تا آیات و سوره‌هایی از قرآن که با نیت شفا تلاوت می‌شوند، مجموعه‌ای از توصیه‌های معنوی برای لحظات بیماری و درد وجود دارد؛ البته در کنار بهره‌گیری از این آموزه‌ها، مراجعه به پزشک و پیگیری درمان پزشکی نیز ضروری است.
امیرالمؤمنین(ع) در پاسخ به گلایه شخصی که از بیماری خود می‌نالید، دعایی داد که جبرئیل وقتى حسن و حسین بیمار بودند به پیامبر (ص) آموخت.
وقتی گرفتاری راه‌ها را به روی انسان می‌بندد، دعا به آخرین پناه دل تبدیل می‌شود؛ آیه ۶۲ سوره نمل، همان آیه‌ای که با «أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ» آغاز می‌شود، یادآور وعده الهی برای اجابت دعای درماندگان و گشودن گره‌های زندگی است. اما «امن یجیب» در نگاه قرآن تنها ذکری برای برآورده شدن حاجت نیست؛ این آیه در اصل با تأکید بر اینکه رفع گرفتاری و اجابت حقیقی در اختیار خداوند است، یکی از استدلال‌های قرآن بر توحید به شمار می‌رود.
یکی از آیات معروف قرآن برای حاجت و شفای بیمار، امن یجیب است که برای رفع گرفتاری و هرنوع حاجت خوانده می شود.
دعاهای سریع الاجابه برای شفای مریض از زبان معصومان یا علمای دین سفارش شده‌اند و مفهوم آن‌ها توسل به خاندان پاک پیامبر اکرم و راز و نیاز با خداوند مهربان برای بهبود بیمار است.
پیامبر(ص) فرمود: کسی که از قرآن شفا نخواند پس خداوند او را شفا نمی‌دهد...
علوی تهرانی گفت: قرآن طریق مخلَص شدن را اینگونه بیان می‌کند ما آن‌ها را با خلوص ویژه‌ای خالص کردیم و آن یادآوری سرای آخرت بود پس هرکه معاد باور شد، می‌تواند جز بندگان مخلَص خدا قرار بگیرد.