تعبیر «طبیب دوّار» در نهجالبلاغه، تصویری متفاوت از خدمت به انسانها ارائه میکند؛ الگویی که در آن، یاریرسان منتظر نمیماند تا فرد گرفتار برای کمک مراجعه کند، بلکه خود به سراغ او میرود. استاد یساولی با اشاره به این مفهوم و با تکیه بر حکایت حضرت عیسی(ع) در مثنوی مولانا، «دوّار بودن» را بهعنوان یک منش انسانی مطرح میکند؛ فرهنگی که در آن، دیدن دردهای پنهان و پیشقدم شدن برای گشودن گره از زندگی دیگران، بخشی از مسئولیت انسان در برابر انسان است.