شوقی افندی در ۲۵سالگی و پس از درگذشت عبدالبهاء، با عنوان «ولی امرالله» در رأس جامعه بهائی قرار گرفت و حدود ۳۶ سال این جایگاه را حفظ کرد؛ اما مرگ او در سال ۱۹۵۷ میلادی، بدون داشتن فرزند، مسیر رهبری بهائیت را وارد مرحله‌ای تازه کرد. اختلاف بر سر جانشینی و سپس تشکیل «بیت‌العدل اعظم» در سال ۱۹۶۳، ساختار رهبری این جریان را از یک رهبر فردی به نهادی شورایی تغییر داد؛ ساختاری که امروز اداره جامعه جهانی بهائی را بر عهده دارد.
نماز واجب، وضو، روزه، قبله و حتی حکم نماز فوت‌شده؛ آیین بهائی برای هرکدام از این موارد احکام مشخصی دارد که در برخی جزئیات با آنچه در اسلام شناخته می‌شود تفاوت دارد. از سه نوع نماز واجب و انتخاب یکی از آنها در شبانه‌روز گرفته تا ایستادن رو به محل دفن بهاءالله در بهجی و تکرار روزانه ذکر «الله ابهی» ۹۵ مرتبه، احکام عبادی بهائیان مجموعه‌ای از دستورهای خاص را شکل می‌دهد. در این گزارش، بدون ورود به داوری درباره اعتقادات این آیین، این احکام را بر اساس متون و منابع بهائی مرور می‌کنیم.
بهائیت چه نگاهی به قرآن، پیامبر اسلام(ص)، اهل‌بیت(ع) و امام مهدی(عج) دارد؟ بررسی مبانی اعتقادی این آیین نشان می‌دهد که هرچند بهائیان قرآن و اهل‌بیت(ع) را به‌طور مطلق انکار نمی‌کنند، اما درباره خاتمیت پیامبر(ص)، جایگاه اهل‌بیت(ع) و مسئله مهدویت، دیدگاه‌هایی متفاوت با اعتقادات اسلامی و به‌ویژه باورهای شیعه دارند؛ تفاوتی که در تفسیر آنان از ظهور باب و بهاءالله نیز خود را نشان می‌دهد.
به دلیل انکار ضروریات دین اسلام مانند خاتمیت پیامبر(ص) و ادعای نبوت برای باب و بهاء، فرقه بهائیت از دیدگاه فقه اسلامی کافر و نجس محسوب می‌شود. بر اساس آیة «إِنَّمَا الْمُشْرِکُونَ نَجَسٌ» و فتاوای مراجع تقلید و نهادهای دینی اهل سنت، معاشرت و دوستی با آنان جایز نیست و باید از تماس و معاملۀ تقویت‌کننده با آنان پرهیز کرد.
علیرضا سکاکی در کتاب «ستاره آبی» تلاش دارد با استفاده از اطلاعات مستند، داستانی درباره چگونگی فعالیت فرقه بهائیت و ارتباط آن با رژیم صهیونیستی بپردازد.
عده‌ی زیادی از مبلغین بهایی پس از مواجهه با علما و دانشمندان مسلمان متوجه بطلان بهاییت شده‌اند، ولی به واسطه‌ی مطامع دنیوی و یا ترس از برخورد تشکیلات بهاییت توبه‌ی خود را اظهار نکرده اند که می‌توان به اسامی و شرح حال آنان در نوشته های «آیتی، نیکو، صبحی و …» مراجعه نمود.