دغدغه‌مندی نسبت به کمبود «حیا» لزوماً نشانه ضعف اخلاقی نیست؛ گاهی همین نگرانی می‌تواند نشانه‌ای از بیداری وجدان و حیات معنوی انسان باشد. برای تقویت این فضیلت، نخست باید میان «حیای واقعی» و خودسرزنشی‌های افراطی تفاوت قائل شد و سپس با اصلاح ورودی‌های ذهن، تقویت کرامت نفس، انتخاب محیط و همراه مناسب و بازگشت آگاهانه به مسیر بندگی، زمینه نهادینه شدن حیا را در وجود خود فراهم کرد