در اقلیمی که عطش، بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت جغرافیایی آن است، قنات نه فقط یک میراث فنی، که نماد بلوغ تمدنی در تعامل با محدودیت‌هاست. قنات به ما می‌آموزد که «مدارا با طبیعت» نه یک شعار انتزاعی، بلکه قرارداد اجتماعی هوشمندانه‌ای است برای بقا، که در آن مصرف عادلانه و پذیرش ظرفیت‌های سرزمینی، شرط اول آبادانی است.
کدام یک از چهره های مسلمان در کتاب‌های شان با نگاه دینی، نظریه داروین را نقد و بررسی کرده اند؟ به گزارش مبلغ، دو چهره دانشگاهی دیروز دوشنبه (۱۰ اردیبهشت) در نشست «تکامل، معمای رازآلود خلقت» در دانشگاه اصفهان، به این پرسش پاسخ داده اند. گزیده «مبلغ» بر اساس گزارش خبرگزاری «ایسنا» را از همایش […]
بررسی تاریخی عنوان Persikos Kolpos یا همان «خلیج فارس» در جهان جغرافیا