جربه فروپاشی درونی و شکستن قلب، صرفا یک عارضه روانی یا آسیب فردی نیست، بلکه یک گذار وجودی و بستری برای تولد خودآگاهی تازه و پیوند عمیقتر با حقیقت هستی به شمار میرود.
مواجهه با بیماریهای سخت، فراتر از یک چالش زیستی، بحرانی وجودی است که تار و پود روح انسان را درگیر میکند؛ جایی که معنویتدرمانی با دو بال دعا و توکل، بستری برای معنابخشی به رنج و مهار فرسایش درونی بیمار فراهم میسازد.