در اقلیمی که عطش، بخشی جداییناپذیر از هویت جغرافیایی آن است، قنات نه فقط یک میراث فنی، که نماد بلوغ تمدنی در تعامل با محدودیتهاست. قنات به ما میآموزد که «مدارا با طبیعت» نه یک شعار انتزاعی، بلکه قرارداد اجتماعی هوشمندانهای است برای بقا، که در آن مصرف عادلانه و پذیرش ظرفیتهای سرزمینی، شرط اول آبادانی است.