ماه ربیع‌الاول، سومین ماه از تقویم قمری است. ربیع‌الاول پس از ماه‌های محرم و صفر که با ایام شهادت ائمه، وفات پیامبر، سوگواری و ... همراه است فرامی‌رسد و به دلیل مناسبت‌هایی مانند ولادت پیامبر (ص) و ... در باور‌های عامه به عنوان ماه خروج از غم‌ها و ایامی خوش‌یمن و پر برکت شناخته می‌شود.
آیت‌الله مصباح یزدی با تأکید بر ضرورت حفظ نورانیتِ حاصل از محرم و اربعین، گناه را آفتِ این دستاوردها دانسته و توسل به اهل‌بیت(ع) را واسطه‌ای ضروری برای بهره‌مندی از انوار الهی و استقامت در مسیر حق معرفی می‌کنند.
شادی واقعی فقط در خوشگذرانی و لذت‌های زودگذر خلاصه نمی‌شود؛ آموزه‌های دینی، ایمان به خدا و یاد او را راهی برای رسیدن به آرامش قلبی و شادی پایدار می‌دانند؛ شادی‌ای که نه با گناه همراه است و نه با آزار دیگران.
پایان ماه‌های سوگواری محرم و صفر و فرارسیدن ماه ربیع‌الاول، در فرهنگ عامه ایرانیان نقطه عطفی در تغییر مناسبات اجتماعی و آیین‌ها و آداب و رسوم بوده است؛ گذر از دو ماه سوگواری و ورود به ماهی که در باور عمومی گشایش و شادمانی به دنبال دارد، با آداب و رسومی همراه است که البته بخشی از آنها در گذر زمان ارتباط تنگاتنگی با خرافه نیز پیدا کرده‌اند.
شهادت حضرت محسن (ع) یکی از مظلومانه‌ترین وقایع تاریخ اسلام است و در منابع معتبر ذکر شده است. اما بزرگداشت این واقعه، نیازمند دقت تاریخی و هماهنگی با سیره اهل‌بیت (ع) است. نادیده گرفتن دهه محسنیه به معنای انکار شهادت حضرت محسن (ع) نیست، بلکه به معنای پرهیز از تحریف تاریخی و حفظ تعادل در مناسبت‌های دینی است.
همزمان با پایان ماه صفر و آغاز ماه ربیع‌الاول، مجموعه وقایع و اعمال این ماه پر خیر و برکت منتشر شده است.