تصمیمات مدیریتی در سطوح کلان کشور اغلب با قلم و کاغذ یا امضاهای دیجیتال رقم میخورند، اما آنچه به این امضاها اعتبار انسانی و برکت اجتماعی میبخشد، عمق باورهای قلبی و ادب بندگی در خلوت است. دعای مکارم الاخلاق، تنها یک متن نیایش نیست، بلکه منشور اخلاقی است که میتواند فاصله میان میز ریاست و رنج مردم را به حداقل برساند.
عبارت «طبیب دوار» در توصیف پیامبر اکرم (ص)، نشاندهنده نوعی از مسئولیتپذیری است که فراتر از نشستن در جایگاه و انتظار برای مراجعه مراجعان است. این نگاه امروز بیش از هر زمان دیگری در عرصههای مدیریتی و فرهنگی نیاز است.
در نظام حکمرانی دینی، تواضع نه یک فضیلت تزئینی، بلکه ابزاری برای نفوذ در لایههای پنهان حقیقت و جلب اعتماد عمومی جهت عبور از طوفانهای بحران است.
عقبه دوم، بیعتی کمصدا اما سرنوشتساز بود که دعوت پیامبر(ص) را از حلقههای محدود مکه به سمت یک شبکه اجتماعی وفادار در یثرب برد. این پیمان، مسیر هجرت و سپس شکلگیری نظم اجتماعی مدینه را هموار کرد و از دین، یک تجربه جمعی ساخت.
یک روانشناس گفت: نوجوانان با انجام کارهایی که والدینشان از آنان می خواهند انگیزه ندارند، اما برای دوستان خود با انگیزه عمل میکنند.
فرزند خوب بودن نیازمند رفتارهای پیچیده و هزینههای سنگین نیست؛ گاهی احترام، شنیدنِ حرفهای مادر و مسئولیتپذیری در زندگی روزمره میتواند بخشی از زحمات بیدریغ مادران را جبران کند.
تربیت صحیح فرزند مانند ساختن یک خانه است که بدون ستونهای محکم نمیتواند پایدار بماند. آگاهی دادن، احترام گذاشتن، محبت کردن و اعتماد به کودک، چهار رکن اساسیاند که هر پدر و مادری باید در مسیر رشد فرزند خود به آنها توجه کند.
مسئولیتپذیری یعنی قبول کنی کارها و وظایف خودت را بدون اینکه بندازیم گردن بقیه، انجام دهیم. اما امروزه خیلی از جوانان در منزل کارهای ساده خود را انجام نمیدهند و بیشتر دوست دارند پدر و مادر همه چیز را به دوش بکشند.
تا همین چند سال پیش باور داشتیم فرهنگ ایرانی قدرت تنظیم درونی دارد؛ جامعهای زنده که بینیاز از اجبار بیرونی، میان نیروهای مختلف تعادل میساخت. اما امروز نشانهها میگویند این سیستم طبیعی حساسیت خود را از دست داده است. عرفی که زمانی بیدار و مراقب بود، حالا در برابر موج فردگرایی و تبلیغات رسانهای، دچار نوعی خواب فرهنگی شده است.
پاسخی به چند پرسش درباره پذیرش مناصب حکومتی توسط روحانیون
مبلغ/ یک روانشناس درباره اهمال کاری نوجوانان در انجام وظایف خود، گفت: بعضا دیده میشود والدین به ویژه مادران به اصطلاح “فداکار” وظایف و مسئولیتهای نوجوان را خودشان انجام داده و اینگونه به نوجوان میآموزند که همواره دیگرانی هستند تا کارهایشان را انجام دهند، از این رو نوجوان الزامی به انجام وظایف خود حس نمیکند و به اهمال کاری ادامه میدهد.