گوشی کنار جانماز، دوربین روشن و چشمانی که اشک از آن سرازیر است؛ یک ویدئوی مذهبی می‌تواند مخاطبی را به نماز و خیر دعوت کند، اما آیا هر محتوای معنوی در شبکه‌های اجتماعی نشانه اخلاص است؟ در عصر لایک و بازدید، مرز میان «تبلیغ دین» و «نمایش دین» باریک‌تر از همیشه شده است؛ جایی که محبوبیت یک بلاگر مذهبی نباید با اعتبار دینی یا مقبولیت نزد خدا اشتباه گرفته شود و پرسش مهم این است که چه زمانی دوربین فقط راوی ایمان است و چه زمانی، خودِ ایمان را به صحنه‌ای برای دیده‌شدن تبدیل می‌کند؟