همزیستی شیعه و سنی در ایران، بیش از آنکه یک مفهوم انتزاعی باشد، یک تجربه زیسته روزمره است. مسئله نه نادیده گرفتن تفاوتهای اعتقادی، بلکه مدیریت کیفیت مواجهه با دیگری است؛ بهگونهای که اختلاف در باور، به مانعی برای زیست مسالمتآمیز، عاطفی و همکاریهای اجتماعی بدل نشود.