مبلغ – پدرم، مرحوم آیتالله نصرالله شاهآبادی نقل میکردند: در مسجدالحرام نشسته بودم. عمامه و لباس روحانیت نداشتم، اما دشداشهای بلند پوشیده و محاسنم نیز بلند بود؛ بهگونهای که مشخص بود از علمای دینی هستم.
مردی عرب نزد من آمد، احترام کرد و گفت: «من اهل سنت و وهابی هستم. خوابی دیدهام؛ میخواهم آن را برایم تعبیر کنید.»
سپس خوابش را چنین تعریف کرد: «در عالم رؤیا درختی دیدم که ریشههایش در زمین و شاخههایش در آسمان بود. میوهای از آن درخت افتاد و داخل گریبانم شد، سپس از پایین دشداشهام خارج شد، به آسمان رفت و به چهارده نور تبدیل شد.»
به او گفتم: «تعبیر نمیکنم.»
پرسید: «چرا؟»
گفتم: «مزاحمم نشوید؛ مشغول عبادتم.»
هرچه اصرار کرد، نپذیرفتم. سرانجام پرسید: «پس لااقل بگویید چرا تعبیر نمیکنید؟»
گفتم: «این خوابِ پربار و پرمعنا، خواب تو نیست! و تعبیر آن در قرآن آمده است”. با شنیدن این حرف، اشک در چشمانش جمع شد و گفت: «من که شما را نمیشناسم؛ چرا باید خواب دروغی برایتان تعریف کنم؟»
وقتی اشتیاقش را برای شنیدن تعبیر دیدم، به او گفتم بهدشرطی که به توصیهام گوش بدهی، تعبیر می کنم. قبول کرد سپس به او گفتم: «به مدینه برو، قبر پیامبر اکرم(ص) را زیارت کن و با دیگران هم کاری نداشته باش. سپس به بقیع برو و قبور فرزندان پیامبر را زیارت کن. دو رکعت نماز بخوان و رو به قبله بایست؛ بهگونهای که قبر پیامبر سمت راست و بقیع سمت چپت باشد. آنگاه خداوند را به پیامبر و اهلبیتش قسم بده تا حقیقت را برایت آشکار کند.»
مرد آرام شد، خداحافظی کرد و رفت.
دو سال بعد، بار دیگر توفیق زیارت نصیبم شد. در مدینه در چایخانهای بودم هنگامی که خواستم حساب سفارش خود را پرداخت کنم؛ صاحب چایخانه گفت: «حساب شما پرداخت شده است.»
پرسیدم: «چه کسی پرداخت کرده؟»
گوشه مغازه را نشان داد. نگاه کردم و دیدم همان مرد عربی است که دو سال پیش خوابش را برایم تعریف کرده بود.
جلو آمد، سلام کرد و گفت: «آن توصیهای را که به من کردید، انجام دادم. از خدا خواستم حقیقت را برایم روشن کند. حقیقت، همچون روز برایم آشکار شد؛ فهمیدم که پس از پیامبر اکرم(ص)، علی(ع) جانشین بلافصل ایشان است و پس از او، فرزندش امام حسن(ع)، سپس امام حسین(ع) و پس از آن، دیگر اهلبیت پیامبر(علیهمالسلام) امامان برحق هستند.»