۹ مرحله برای رسیدن به سیر و سلوک

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، پاسخ‌های استاد شیخ حسین انصاریان را به پرسش‌های مطرح از سوی جوانان می‌خوانید:

تكامل انسان در قرب الهی است. هر چه انسان در مراتب قرب بالاتر رود، به همان نسبت روحش متكاملتر می گردد، تا جایی كه به مقام فنا می رسد، یعنی توجهش از هر چه غیر خدا است منقطع می گردد. قرب الهی با عبودیت و بندگی خدا حاصل می شود. امام صادق(ع) از پیامبر اكرم(ص) نقل كرده است: اعمالی كه بر بنده واجب كرده‌ام، محبوبترین كارها نزد من است كه بنده با انجام آنها می تواند در بالاترین سطح به من نزدیك شود.

او با انجام مستحبات تا آن جا نزد من مقرّب می شود كه او را دوست می دارم، پس وقتی او را دوست داشتم، گوش او می شوم كه با آن می شنود و چشم او می شوم كه با آن می بیند و زبان او می شوم كه با آن سخن می گوید و دست او می شوم كه با آن كار انجام می دهد. اگر مرا بخواند، او را اجابت میكنم و اگر از من چیزی بخواهد، به او عطا می نمایم.

اگر بخواهیم در مسیر عبودیت و بنده شدن گام برداریم، اوّلین كار این است كه خواسته‌های نفسانی را كنار بگذاریم و خواسته خدا را محور اعمال و رفتارمان قرار دهیم.

انجام واجبات و ترك محرّمات تمرینی است برای این كه به تدریج اراده و خواست خدا را بر خواست خود مقدّم بداریم . علمای اخلاق برای سیر و سلوك مراحل و منزلگاه هایی ذكر كرده‌اند كه عبارتند از:

1- توبه.

2- مشارطه یعنی انسان در آغاز روز با خود شرط كند كه گناه نكند.

3- مراقبه: در تمام مدت روز مراقب نفس خود باشد.

4- محاسبه: شامگاهان به محاسبه بنشیند.

5- معاقبه: اگر خلافی از او سر زده بود، خود را مجازات كند.

6- مبارزه با هوای نفس.

7- ذكر زبانی و قلبی.

8- تفكر.

9- استفاده از وجود استاد و مربی.