حجتالاسلام والمسلمین انصاریان گفت: هر گناهی که خداوند در قرآن برای آن عذاب مشخص کرده باشد، از نظر شرعی کبیره محسوب میشود.
آیتالله حائری شیرازی با بیان اینکه شیرینترین حقیقت زندگی، عشق به خداوند است، تأکید کرد: کسی که به محبت الهی دست یابد، سختترین لحظات زندگی را نیز فرصتی برای انس و مناجات با پروردگار میبیند.
آیتالله حائری شیرازی با بیان اینکه شرکت در تشییع پیکر شهدا تنها یک حضور ظاهری نیست، بلکه زمینهساز احیای روح ایثار و شهادت در انسان است، گفت: همانگونه که در گذشته مردم برای روشن کردن آتش از یکدیگر آتش قرض میگرفتند، حضور در مراسم تشییع شهدا نیز به معنای اقتباس شعلهای از ایمان، اخلاص و شوق شهادت آنان است.
آیتالله حائری شیرازی با اشاره به عوامل شکلگیری شخصیت والای امام حسین(ع) و حضرت زینب کبری(س)، گفت: خانه امیرالمؤمنین علی(ع) و حضرت فاطمه زهرا(س)، محیطی سرشار از آرامش، محبت و احترام بود و همین شیوه تربیتی، فرزندانی را پرورش داد که نه در برابر تهدیدها تسلیم شدند، نه با تطمیع از مسیر حق منحرف گشتند.
آیتالله حائری شیرازی با بیان اینکه دشمنان اسلام از طریق سرمایهگذاری گسترده فرهنگی در پی تغییر باورهای نسل جوان هستند، گفت: همانگونه که دشمن با کار فرهنگی میتواند افراد متدین را از مسیر حق منحرف کند، جامعه اسلامی نیز با تقویت فعالیتهای فرهنگی صحیح قادر است انسانها را به مسیر هدایت، ایثار و ارزشهای دینی بازگرداند.
بنی امیه از یکسو تلاش میکردند هوای توحید به سر فطرتها نزند و از سوی دیگر، انقلابهای برآمده از دل فطرت را با زور نظامی سرکوب میکردند.
دغدغه پیرو امام حسین(ع) تنها نجات فردی نیست، بلکه حفظ دین در جامعه است. اگر امام حسین(ع) با یزید بیعت میکرد، اسلام بهتدریج از میان میرفت. از همینرو، حضرت برای پاسداری از اسلام، شهادت را برگزید و خون ایشان سبب بیداری جامعه و ماندگاری دین شد.
سه روز پس از آنکه خورشید در کربلا غروب کرد، دشت شاهد حضور غریبانهای بود. قبیله بنیاسد با جسارتی که تاریخ آن را به نیکی ثبت کرده است، به میان میدان نبرد آمدند تا پیکرهایی را که سر در بدن نداشتند، با نشانی از عشق و ایمان به خاک بسپارند.
هرگونه روضهخوانی و اشعار باید دارای مستند معتبر باشد. نسبت دادن سخنان به معصومین (ع) تنها در صورتی جایز است که یا سندیت قطعی داشته باشد (زبانقال) یا کاملاً متناسب با شأن و مقام آن بزرگواران باشد (زبانحال)؛ در غیر این صورت، ورود به این مباحث ممنوع است.
ارزش یاران امام حسین(ع) در انتخاب آگاهانه و آزادانه آنان بود. امام در شب عاشورا بیعت را برداشت و راه رفتن را باز گذاشت تا هیچکس از روی اجبار نماند. از نگاه ایشان، عظمت نهضت عاشورا در آزادی، آگاهی و انتخاب آگاهانه یاران امام است.
بخش اصلی بهره انسان از دنیا، همان مقداری است که صرف اصلاحِ آخرت و انفاق در راه حق میشود و باقیمانده آن، تنها اندوختهای برای دیگران است.
حجتالاسلام والمسلمین رضا محمدی در پاسخ به این پرسش که آیا دعای بطلان سحر ممکن است اثر منفی در زندگی انسان داشته باشد، تأکید کرد که چنین دعایی هیچ اثر نامطلوبی برای فرد به همراه ندارد.
مجالس محرم در طول تاریخ مهمترین بستر انتقال معارف اهلبیت(ع) و آموزش دین بودهاند. ائمه(ع) بر برپایی این مجالس تأکید داشتند و در دورههایی که ابزارهای تبلیغی وجود نداشت، حفظ، ترویج و آموزش آموزههای دینی عمدتاً از طریق همین محافل عزاداری انجام میشد.
حجت الاسلام علوی تهرانی گفت: این بد است که نمی دانیم امام از ما چه میخواهد و ناشی از عدم کم کاری است.
این پاسخ فقهی، ابهام رایج درباره «حرمت کار در روز عاشورا» را با تفکیک بین «حکم شرعی» و «آثار معنوی» برطرف میکند. طبق نظر آیتاللهالعظمی شبیری زنجانی، آنچه در روایات نکوهش شده، دنبال کردنِ حاجاتِ دنیوی و مادی در این ایام است که منجر به «عدم برکت» میشود.
در میان تمام سفارشهای اخلاقی، آخرین وصیتِ سیدالشهدا (ع) در وداعِ کربلا، خط قرمزی است که هر صاحب قدرتی را به تامل وامیدارد: «مبادا به کسی ظلم کنی که جز خدا پناهی ندارد.»
در تاریخ اسلام، مناظرات و گفتوگوهای علمی اهلبیت(ع) نقش مهمی در پاسخگویی به شبهات و دفاع از معارف دینی داشته است. یکی از نمونههای برجسته این رویکرد، ماجرای امام حسن عسکری(ع) و فیلسوف نامدار عراقی، اسحاق کندی، است که با هدایت حکیمانه امام، از نگارش کتابی درباره تناقضهای قرآن منصرف شد.
آیتالله حائری در سخنانی با اشاره به جایگاه ویژه عدد چهل در سیر و سلوک معنوی، مداومت بر زیارت عاشورا و محبت به امام حسین(ع) را زمینهساز رسیدن به حکمت الهی دانست و تأکید کرد که اربعین، زمان بهرهمندی از ثمرات این مداومت و اخلاص است.
« این الطالب بدم المقتول بکربلاء » کجاست آن کسی که خون شهید کربلا را انتقام کشد…
این نماهنگ به بیانات رهبر شهید انقلاب در خرداد ۱۳۹۶ اشاره دارد که در آن، فلسفه زنده ماندن نهضت کربلا واکاوی شده است.
حجتالاسلاموالمسلمین فلاحزاده در پاسخ به استفتائی درباره شرایط صحت سجده زیارت عاشورا، بر لزوم رعایت احکام کلی سجده تأکید کرده و شرایط پیشانی گذاشتن بر مُهر و اشیای مجاز را تبیین نمودند.
شیخ حسین انصاریان گفت: در اوضاع فسادآمیز جهان امروز، کلید خیر دنیا و آخرت تنها در پیروی از اباعبدالله الحسین (ع) است.
تصور سپاه اموی این بود که با شهادت امام حسین پرونده قیام بسته شده است، اما حرکت کاروان اسرا از کربلا تا کوفه، ورق را برگرداند. همان اسارتی که قرار بود نشانه شکست باشد، به رسانهای قدرتمند برای افشای حقیقت تبدیل شد.
امام صادق(ع) به پیرمرد ۱۰۰ سالهای که در انتظار فرج میگریست، بشارت داد که با وجود معیت اهلبیت، در قیامت همراه آنان خواهد بود.
احکام شرعی محدود به موضوعات گذشته نیست و با پیدایش مسائل جدید، گستره فقه نیز توسعه مییابد. همه رفتارهای اختیاری انسان نیازمند حکم شرعی هستند. عزاداری برای سیدالشهدا(ع) نیز از این قاعده مستثنا نیست؛ بنابراین شیوههای عزاداری باید بر اساس موازین شرع باشد، نه سلیقه و خواسته شخصی، تا مورد رضایت خداوند و اهلبیت(ع) قرار گیرد.
ایران در جنگ نابرابر با آمریکا و اسرائیل، نه تنها شکست نخورد، بلکه با تکیه بر توان دفاعی بومی، موقعیت راهبردی، تابآوری اجتماعی و محبوبیت جهانی، به ابرقدرتی نوظهور تبدیل شد که معادلات نظم تک قطبی را به چالش کشیده و الگوی سیاسی ولایت فقیه را به عنوان الگویی کارآمد و الهامبخش در جهان مطرح ساخته است.
در روزهایی که سپاه عمر بن سعد آب را به روی خیمههای امام حسین بست، تأمین یک مشک آب به مأموریتی سرنوشتساز تبدیل شد. روایت تلاش یاران برای رساندن جرعهای آب به کودکان، یکی از حماسیترین و در عین حال مظلومانهترین فصلهای عاشوراست.
یک پژوهشگر دینی با بیان اینکه محور توجه به سیدالشهدا(ع) در عالم، محبت است نه صرفاً ایمان دینی، گفت: محبت فطری و واقعی فقط به خداست و سیر الیالله با جاذبه محبت الهی انجام میشود؛ بنابراین امام حسین(ع) بهترین وسیله نجات و نزدیکشدن به خداوند متعال است.
حسن انصاری در نقد تحلیل عبدالکریم سروش از واقعه کربلا روایت او را از عاشورا ناقص دانست و تأکید کرد که ترک مدینه از سوی امام حسین علیه السلام تنها واکنشی به خطر جانی نبود بلکه پیامد یک انتخاب آگاهانه و سیاسی در برابر خلافت یزید بود حسن انصاری در یادداشتی که در کانال تلگرامی […]
از نگاه قرآن کسانی هستند که پیمان می بندند و برای استحکام پیمان خود سوگند می خورند ولی قسم خود را مایه فساد می کنند؛ چرا که هم پیمانان خود را دارای عِده و عُدّه کمتری می دانند.