امروز که کشور در آستانه تشییع پیکر این خادم بزرگ قرآن قرار گرفته است، شاید مناسب‌ترین شیوه ادای احترام به او، بازخوانی همین سیره عملی باشد. بزرگداشت شخصیتی که عمر خود را صرف ترویج فرهنگ قرآنی کرد، بیش از آنکه در برگزاری آیین‌های یادبود خلاصه شود، در ادامه دادن راهی معنا پیدا می‌کند که خود بر آن اصرار داشت.
به گذشته که نگاه می‌کنم، دشمنان ایران، مغول و ازبک و ترک و افغان و روس بودند. دشمن امروز ما همه دنیای صف کشیده پشت آمریکاست. او نه در برابر یک قوم، که مقابل زنجیره زور ایستاد و کم نیاورد.
میراث راهبردی رهبر شهید، بنیان‌گذاری منطق ثبات و بقای نظام است.
در فرهنگ ایرانی، تشییع رهبر شهید پایان نیست؛ آغاز شکل تازه‌ای از بودن است. خورشید دفن نمی‌شود؛ از چشم می‌رود تا در دل مردم طلوع کند. نور اگر به جان مردم راه یافته باشد، نه در غروب گم می‌شود و نه در خاک می‌ماند.
ایران نوین، محصول نهادسازی و تولید قدرت در متن بحران‌هاست.
تاریخ، زندگینامه رهبران را در لحظه درگذشت آنها نمی‌نویسد؛ بلکه اغلب پس از فقدان ایشان، شروع به نوشتن پیچیده‌ترین فصل زندگی آنها می‌کند. بنابراین، هنگامی که ملت‌ها در آستانه درگذشت رهبران بزرگ قرار می‌گیرند، صرفاً با افراد وداع نمی‌کنند، بلکه ضمیر خود را بررسی، مسیر خود را دوباره ارزیابی و افق‌های آینده خود را ترسیم می‌کنند.
در روزهای بزرگ، بی‌طرفی نام دیگری دارد. نامش ترس و گریختن است و مردی که حق را واگذارد از خون آن روز سهمی دارد.
در نگاه عمیق معارف اهلبیت(ع)، واژه «روزی» هرگز به افزایش صرفِ موجودی حساب بانکی یا وسعت سفره‌های رنگین خلاصه نمی‌شود. روزیِ حقیقی، یعنی گشایش در عمر، برکت در کار، آرامشِ روان، عزتِ اجتماعی و توفیقِ بندگی.
لبنان در آثار بزرگان سرزمینی پربرکت و پر فراز و نشیب معرفی شده که از صدر اسلام پرچمدار تشیع و مهد علما بوده است. در دهه‌های اخیر با تلاش امام موسی صدر و همراهانش اصلاحات اجتماعی نهادهای خیریه آموزشی فرهنگی در مناطق شیعه‌نشین شکل گرفت.
عشق به امام حسین (ع) مرز دین و جغرافیا نمی‌شناسد؛ چنان‌که اندیشمندان بزرگ جهان از گاندی تا کارلایل، در برابر قیام کربلا سر تعظیم فرود آورده و او را الگوی آزادی و انسانیت دانسته‌اند.
حضرت امام رضا(ع) در صحبت با «ابن شبیب» به بیان نکاتی در مورد عاشورا پرداخته است.
آدمی در هر عصری، برای اعتلای کیفیت زیستِ فردی و جمعی، ناگزیر از اتکا به چراغی است که مسیر را روشن کند. پرسش بنیادین آن است که این چراغ را باید از فروغِ اندیشه‌های نوین و طرح‌های از پیش‌اندیشیده برافروخت، یا آنکه باید در اعماقِ رویدادهای ثبت‌شده‌ی تاریخ به جستجو نشست و از بُن‌مایه‌های تابناکِ آن، فروغی برای امروز و فردا برگرفت؟
براساس آیات قرآن، همه موجودات هستی، از گیاه گرفته تا جانور و جماد در برابر خداوند سجده می‌کنند، ولی درباره چگونگی و کیفیت سجده این گروه از موجودات، دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد و درک آن از توان عموم مردم بیرون است؛ سجده‌ای حقیقی و همراه با ادراک به تناسب ظرفیت وجودی گیاه و دیگر موجودات.
منطق‌های جدید، مانند منطق موجهات، بحث‌هایی چون ضرورت، امکان، امتناع، حمل اولی و شایع و مراتب دلالت را با زبان ریاضی بازسازی کرده‌اند؛ اما ریشه این تفکیک‌ها در سنت منطقی ما وجود داشته است.
علوم انسانی زمانی زنده است که بتواند زبان عصر خویش را بفهمد و مسائل آن را صورت‌بندی کند. هرجا این نسبت گسسته شود، «بی‌زمانی» آغاز می‌شود؛ و بی‌زمانی، مقدمه مرگ تدریجی اندیشه است.
چگونه فقدان قدرت بازدارنده، شرط امکان هرگونه دیپلماسی خردمندانه را از بین می‌برد.
خروج امام حسین(ع) از مکه به سمت عراق، صرفاً یک جابه‌جایی جغرافیایی نبود؛ بلکه تصمیمی در تلاقی عقلانیت سیاسی، تعهد دینی و مسئولیت اخلاقی بود.
احترام به همسر، به روزهای قحطی و پُری تقسیم نمی‌شود. آرامش خانه نباید کارمزد درآمد ماهانه باشد. فرزند شما نباید برای رفتار خوب پدر تخمین بزند که «امروز کیف پول بابا چقدر سنگین است؟»
شکست واقعی زمانی حاصل خواهد شد که:تکیه و امیدت به برد موشک‌هایت باشد و قدرت تخریبشان! دلگرمی ات به قدرت پدافندت باشد و شکار جنگنده اف۳۵.
اسماعیل شفیعی سروستانی در سلسله یادداشت های جنگ ما چه جنگیست؟ به تبیین ریشه های فرهنگی و ژئوپلتیکی جنگ جاری پرداخت است.
قرآن کریم به‌عنوان راهنمای بشریت، در حوادث و وقایع مانند جنگ‌ها آموزه‌های ارزشمندی ارائه می‌دهد که می‌تواند در بازسازی روحی و اخلاقی جوامع نقش بسزایی ایفا کند.
رهبر شهید درباره اوضاع حوزه علمیه مشهد پرس‌وجو فرمودند و سپس از برخی روحانیان آن دیار که با ایشان قرابت داشتند خبر گرفتند و شگفت آنکه آن شهید والاقدر به ذکر خاطراتی پرداختند.
شهرت با ایجاد خودشیفتگی، انسان را از کمال عقل دور می‌کند و انگیزه یادگیری را در او کاهش می‌دهد. این اشتهای بی‌پایان اگر با خودکنترلی و پرهیز همراه نباشد، زندگی انسان را از جنبه‌های روانی و اجتماعی آسیب می‌زند.
بهشت و جهنم، نه قلمروهای دوردست، بلکه تجلی رفتار و انتخاب‌های اخلاقی ما در همین جهان‌اند؛ هر انسان با کردار خویش، معمار زندگی بهشتی یا دوزخی‌اش می‌شود.
تمدن‌سازی شیعی در دوره صفویه صرفاً یک محصول تصادفی قدرت سیاسی نبود، بلکه حاصل هم‌افزایی میان دولت، نخبگان علمی و نهادهای حوزوی بود؛ هم‌افزایی‌ای که به تشیع امکان داد ضمن حفظ هویت خود، در برابر دشمنان و رقبای تاریخی‌اش مصون‌تر و منسجم‌تر ظاهر شود.
ایران در نگاه واتیکان، تنها یک بازیگر سیاسی نیست که بخشی از معادله حفظ توازن فرهنگی و دینی در منطقه است.
در هنگامه نبرد، پیش از آنکه غبارِ باروت به هوا برخیزد، این «واژه‌ها» هستند که به صف می‌شوند تا اراده‌ها را سست کنند. سواد رسانه‌ای در زمان جنگ، نه یک مهارتِ لوکس، بلکه جلیقه‌ای ضدگلوله برای محافظت از قلب و ذهنِ جامعه در برابر هجمه‌های پنهان است.
یکی از میراث آن امام شهید تربیت یک ملت و امت تمدنی فاخر، سلطه ستیز، نترس و در یک کلام نسلی از کسانی است که در سمت درست تاریخ یعنی حق ایستاده‌اند.
از آن سحر رمضانی که خبر شهادت «امام خامنه‌ای» چون صاعقه بر پیکر امت ایران نشست، تا این روزها که در دومین ماه شب‌های بی‌پایان را پشت سر می‌گذاریم، کوچه‌ها و میدان‌های این سرزمین خاموش نمانده است.
تولد امام هشتم نه یک واقعه بلکه نقطه صفر تمدن رضوی بود و روحانیت امروز به منطق برهانی نیاز دارد.