شیعه، پیامبر، قرآن و بزرگان بر «امام» تأکید کرده‌اند؛ امام، نوربخش جان‌ها و معصوم است. اعراض از امام(ع) یعنی بازماندن از صراط مستقیم؛ همانند جمعیتی بی‌فرمانده که پراکنده و سرگشته می‌شود و در نهایت دشمن بر آنها مسلط می‌گردد.
احکام و کفاره شکستن دل کسی در قرآن و احادیث معصومین گفته شده است که طبق آنها اگر دل کسی را شکستی حتی اگر دنیا را هم به او ببخشی گناه تو کم نمی شود.
نمـاز را بپادار، كه نماز انسان را از هر كار زشت و منكر باز مى دارد و ياد خدا بزرگتر است.
امام رضا (ع) جمله‌ای دارند که نشان‌دهنده ارزش مصحف فاطمی(س) است: «این مصحف، نشانه امام است.» یعنی همان‌طور که علم و فضیلت ویژه امام شناخته‌شده است، داشتن این مصحف نیز یکی از نشانه‌های امامت به شمار می‌رفته است.
پیامبر(ص) فرمود: کسی که از قرآن شفا نخواند پس خداوند او را شفا نمی‌دهد...
امام صادق علیه السلام: هر که در راه خدا و برای خدا به دیدن برادر خود رود، در روز قیامت میان جامه‌هایی از نور می‌خرامد و بر هر چه می‌گذرد آن را روشن می‌کند.
در طول تاریخ و در روزهایی که از خشکسالی زمین ترک می‌خورد و امید مردم نا امید بود، پیامبران، امامان و صالحان رو به آسمان ایستادند و باران طلب کردند، دعایی که زود اجابت شد و باران چنان سریع و پرشکوه فرو می‌ریخت که تاریخ به احترام آن لحظه‌ها ایستاد.
امامت فقط اداره زندگی دنیایی و روزمره متعارف مردم نیست بلکه مدیریت دل‌ها و تکامل بخشیدن به روح‌ها و جان‌هاست.
دعای سریع الاجابه حضرت امیرالمونین و معصومان دیگر جزو سریع الاجابه ترین دعاها برای رسیدن به خواسته و مراد هستند، چنانچه در روایات از این دعاها برای اجابت بسیار گفته شده است.
اُمّ الصِّبْیَانِ و لزوم محافظت از نوزاد در برابر آن، فراتر از یک باور عامیانه بوده و مورد توجه و تأیید ائمه معصومین قرار گرفته و دستورالعمل‌های مشخصی برای مقابله با آن ارائه شده است.
پژوهشگر تاریخ اسلام گفت: در زیارتگاه‌های عراق نمونه‌هایی از قبور امامزادگان و یاران ائمه (ع) هست که سند تاریخی دارد ولی مقام‌ها اعتبار لازم و کافی را ندارند و برخی در دوره صفویه به وجود آمدند.
یکی از احادیث مشهور و محوری که در تبیین مراتب فهم و فضیلت قرآن مورد استناد قرار می‌گیرد، حدیث «كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى أَرْبَعَةِ أَشْيَاءَ» است؛ در حالی که جایگاه عترت در این حدیث وضوح ندارد.
اذکار، زمزمه‌های روحانی و گنجینه‌هایی از کلمات نورانی‌اند که ریشه در تعالیم آسمانی دارند. این واژگان مقدس، نه تنها تکرار صرف حروف نیستند، بلکه پلی میان بنده و معبود، و دریچه‌ای به سوی عوالم غیب محسوب می‌شوند.
اندیشمندان شیعه براى اثبات عصمت امامان از ادله گوناگونى بهره مى برند، چنان که علامه حلى با شرح و بسط این دلایل، بیش از هزار نکته در این باره فراهم ساخته است.
بر اساس آیات و روایات، بلاها در زندگی طبیعی و گاه لازمه رشد انسان‌اند. برای مقابله با بلاها؛ استغفار، دعا و توسل و دوری از گناه پیشنهاد شده است.
«شأن نبى» آن است که راه را بر مردم آشکار کند؛ امّا بر امام است که مردم را به پیمودن راه وادارد. براین اساس مقام امامت از نبوت بالاتر است و به همین دلیل، ابراهیم خلیل، مدت ها پس از آن که به پیامبرى رسید و پس از پیروزى در امتحان هاى متعدد، به مقام امامت نایل آمد.
اعتقاد به تاثیر گذاری عطسه هنوز هم در جوامع امروزی کم و بیش اعتبار دارد و به نظر برخی، یک عطسه نشانه نحوست و بدی آن کار و دو عطسه نشانه خوبی و میمنت آن کار است.
شبهه تعارض «توسل به ائمه(ع)» با آیه «ایاک نستعین» از سوی کارشناسان دینی پاسخ داده شد. در این تحلیل آمده است: توسل، به معنای بهره‌گیری از اولیای الهی به عنوان «وسیله» و «سبب» برای درخواست از خداوند است.
دانشمندان شیعه، لزوم وجود امام معصوم را در میان امت، آن هم در هر عصر و زمانى، به ویژه پس از عصر رسالت که آغاز شکل گیرى اسلام در اذهان جهانیان بود، از راه‌هاى مختلف اثبات کرده‌اند.
یک کارشناس تاریخ اسلام با تشریح جایگاه امام حسن عسکری (ع) در سیر امامت تأکید کرد: آن حضرت در مدت کوتاه امامت، دو مأموریت راهبردی را با دقت و تدبیر به انجام رساندند؛ آماده‌سازی شیعه برای ورود به عصر غیبت و معرفی حضرت ولی‌عصر(عج) به عنوان آخرین حجت خدا.
حضرت ابومحمد، حسن بن علی العسکری(ع)، معصوم سیزدهم و امام یازدهم شیعیان است که مطابق اکثر منابع شیعی، در ماه ربیع‌الاول ۲۳۰ق به دنیا آمد. پدر بزرگوارش امام هادی(ع) و مادرش بانوی شریفی به نام سوسن یا سلیل بود.
یکی از اصول اساسی اندیشه سیاسی متفکران و فیلسوفان مسلمان شیعه، اعتقاد به امامت، به معنای شیعی آن است، یعنی اعتقاد به تداوم رسالت و نبوت حضرت رسول اکرم(ص) بعد از او توسط امامان، که به آن امامت گفته می شود. اهمیت اعتقاد به این امر در اسلام به قدری است که نحوه اعتقاد و تفسیر ارائه شده از آن، باعث ایجاد فرقه های گوناگونی شده است. در این میان، اعتقاد شیعه امامیه دارای ویژگی و جایگاه خاص خود است.
از دیدگاه آیات و روایات، پیامبران و امامان از هر گونه گناه و خطایی در امان‌اند. برای بیان این حقیقت، الفاظ و تعابیر گوناگونی به کار رفته که واژه‌ی عصمت نیز یکی از آنها است.
اساس مساله در باب امامت، آن جنبه معنوی است. امامان یعنی انسان های معنوی مادون پیغمبر که از طریقی معنوی اسلام را می دانند و می شناسند و مانند پیغمبر، معصوم از خطا و لغزش و گناهند. امام، مرجع قاطعی است که اگر جمله ای از او بشنوید، نه احتمال خطا در آن می دهید و نه احتمال انحراف عمدی، که اسمش می شود «عصمت».
ترس و یا شادی ما از موضوعات مختلف به میزان درک و معرفت ما نسبت به آن موضوع برمی‌گردد. وقتی انسان مرگ را به‌خوبی بشناسد قطعا هراس و ترسش از مرگ کمتر خواهد شد.
اعمال شرعی بین الطلوعین شامل چه مواردی می‌شود؟ به فاصله زمانی میان اذان صبح و طلوع آفتاب، بین الطلوعین می‌گویند. این زمان خاص، در روایات اسلامی و احادیث ائمه (علیهم‌السلام) بسیار مورد توجه قرار گرفته و اعمال خاصی برای آن سفارش شده است.
یکی از بحثهای مهم در دین اسلام صفات خداوند است. آیا خداوند درای صفات است و آیا صفات خداوند بر چند نوع است و اینکه معنای این صفات چیست. در این مقاله کوتاه به این امر پرداخته شده که از یک سوی عقیده مذهب شیعه در باره صفات خداوند روشن گردد و از سوی دیگر معنای صفات خداوند و تفاوت بین انواع صفات خداوند بیان گردد.
فقه و فقاهت مهمترین رشته علوم اسلامی است که مرجعیت دینی براساس آن استوار می باشد. علی رغم فراز و نشیب حاصل در رشته های دیگر، رشته «فقه» روز به روز گسترده تر و نیرومند تر شده و یک مسیر تکاملی روشنی را طی کرده است.
در ادیان ابراهیمی از شیطان و وسوسه های آن سخن گفته شده و به انسان توصیه گردیده که فریب وسوسه های او را نخورد.
«قائم» در لغت اسم فاعل و به معنای قیام کننده است؛ امّا این که در اصطلاح یعنی چه و چرا مختص به امام زمان علیه السلام شده، از سؤالاتی است که شیعیان آن را از امامان علیهم السلام پرسیده اند.