بررسی آمارهای خودکشی زنان و دختران نشان می‌دهد که رنج روانی را نمی‌توان تنها به یک عامل فردی یا ضعف ایمان فروکاست؛ حل این بحران نیازمند فهم هم‌زمان بن‌بست‌های ساختاری، توانمندسازی اجتماعی، حمایت تخصصی و بازخوانی امیدبخش معنویت دینی است.
گسست از آینده و احساس رهاشدگی، رنجی خاموش است که پیش از هر اقدامی رخ می‌دهد؛ سوره مبارکه ضحی بدون نادیده‌گرفتن تاریکی رنج، افق مسدودشده زندگی را با نفی تنهایی و نوید گشایش بازمی‌گشاید و چارچوبی امیدبخش برای پیشگیری از بحران‌های روانی پیش چشم می‌گذارد.
زیستن در فضایی که استبداد و ناامنی بر گلوگاه جامعه سایه انداخته است، همواره آزمونی دشوار برای حفظ سلامت روان به شمار می‌رود. امام حسن عسکری علیه السلام با تکیه بر ساماندهی اجتماعی و روشنگری اخلاقی، الگویی عملی برای غلبه بر ترس و اضطراب ترسیم کرد که برای انسان معاصر و خسته از تنش‌های بی‌پایان، درس‌آموز و کاربردی است.
در لحظه های حساس، جامعه فقط با یک مسئله سیاسی یا اقتصادی روبه رو نیست؛ با یک انتخاب روانی و اخلاقی هم مواجه است: عقب نشینی از ترس، یا حرکت از امید. بسیاری از شکست ها از کمبود امکانات شروع نمی شوند، از غلبه ترس آغاز می شوند؛ پرسش این است که جامعه در بزنگاه ها چگونه به سمت یکی از این دو قطب هل داده می شود؟