آیا در آموزههای اسلامی، هرگونه بدگویی و بیان عیب دیگران ممنوع است؟ قرآن کریم در کنار نهی از آشکار کردن سخنان ناروا، استثنایی مهم را مطرح میکند؛ جایی که فردی مورد ظلم قرار گرفته است. بر اساس آیه ۱۴۸ سوره نساء، مظلوم میتواند در حدّ بیان ستمی که بر او رفته، ظلم ظالم را آشکار کند؛ با این حال، این مجوز به معنای اجازه برای آبروریزی، تهمت یا بازگو کردن تمام عیوب و گناهان فرد ستمگر نیست.
گناهان همیشه با یک لغزش بزرگ آغاز نمیشوند؛ گاهی رفتاری تکرارشونده، آرامآرام به عادت و سپس به بخشی از شخصیت انسان تبدیل میشود. در روایتی از پیامبر اکرم(ص) درباره سه گروه هشدار داده شده است: کسانی که پیوسته منت میگذارند، بسیار غیبت میکنند و میگساری را به عادت تبدیل کردهاند؛ سه رفتاری که هر کدام بهگونهای عزت، آبرو و عقل انسان را هدف میگیرد.
یک کلمه میتواند دلها را بشکند، یک سخن میتواند ایمان را فرسوده کند. قرآن و اهلبیت(ع) ما را از خطرات خاموش زبان آگاه کردهاند؛ از غیبت و تهمت گرفته تا دروغ و ناسزاگویی. این گزارش، راهکارهایی برای محافظت از زبان و حفظ ایمان در برابر این آفات ارائه میدهد.
همسر امام خمینی از زندگی ۶۲ سالهاش با ایشان یاد کرده و گفت که در این مدت هرگز غیبت نکرده و حتی هنگام انتقاد از کارگری که بهبود یافته بود، امام از شنیدن غیبت پرهیز کردهاند.
پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله فرمود: روز قيامت فردى را مى آورند و او را در پيشگاه خدا نگه مىدارند و كارنامه اش را به اومى دهند،اما حسنات خود را در آن نمى بيند.