قرآن کریم در توصیف ماندگاری اهل بهشت و دوزخ، از تعبیر «مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ» به معنای «تا زمانی که آسمان‌ها و زمین برپاست» استفاده می‌کند؛ تعبیری که در نگاه نخست ممکن است این تصور را ایجاد کند که آسمان و زمین در قیامت نیز به شکل کنونی وجود دارند. بااین‌حال، بررسی آیات قرآن و دیدگاه مفسران نشان می‌دهد که جهان آخرت نیز آسمان و زمین دارد، اما نظام آفرینش در آن با جهان دنیوی متفاوت است و آسمان‌ها و زمین به حقیقتی دیگر تبدیل می‌شوند.
آیت‌الله جوادی آملی با اشاره به شیوه بیان معارف در قرآن کریم می‌گوید: خداوند مطالب عمیق قرآن را تنها در قالب مفاهیم دشوار بیان نکرده، بلکه همان معارف را در آیات و سوره‌های دیگر با استفاده از مَثل، تشبیه، تمثیل و داستان به گونه‌ای مطرح کرده است که برای افراد عادی و حتی نوجوانان نیز قابل فهم باشد. به گفته وی، قرآن از یک سو معارفی دارد که درک آن نیازمند سال‌ها دانش و تأمل است و از سوی دیگر، هیچ حقیقتی را چنان دور از دسترس بیان نکرده که انسان‌های ساده از فهم آن محروم باشند.