نماز حضرت رسول(ص) از اعمال عبادی پرفضیلت و مورد تأکید در منابع اسلامی است که بنا بر روایات، خواندن آن موجب آمرزش گناهان، برآورده شدن حاجات و افزایش تقرب به درگاه الهی می‌شود. این نماز دو رکعتی که در «مفاتیح‌الجنان» نیز آمده، از سوی امام رضا(ع) به‌عنوان عملی ارزشمند برای گشایش امور و بهره‌مندی از رحمت الهی توصیه شده است.
در روایتی منسوب به پیامبر اکرم(ص) آمده است که در روز قیامت همه چشم‌ها گریان خواهند بود، مگر چشمی که بر مصیبت امام حسین(ع) اشک ریخته باشد؛ چشمی که به تعبیر این روایت، با رضایت و بشارت الهی وارد بهشت خواهد شد.
سخنران حرم امام رضا(ع) با بیان روایتی از پیامبر(ص) گفت: پیامبر(ص) فرمودند که هر چشمی اجازه ندارد بر مسلم گریه کند. فقط چشم‌های مؤمنان امت من بر مصیبت ابن عقیل می‌بارد.
یکی از شبهه‌های مطرح در کتاب تاریخ زندگی امامان معصوم پرسش از حضور حسنین (ع) در فتوحات پس از پیامبر اسلام (ص) است. نویسنده علاوه‌بر بررسی روایات تاریخی یک نقطه از شبکه معرفت را ترسیم می کند.
ارادت و ادب به مقام امام حسین (ع) و رویکرد برادران اهل تسنن به اهل‌بیت (ع) متأثر از تمایل عالمان بزرگ اهل‌سنّت، بر محور محبّت اهل‌بیت بوده است.
جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به این منطق نبوی نیازمند است؛ جامعه‌ای که در آن عبادت بدون تقوا، علم بدون بصیرت و فعالیت اجتماعی بدون اخلاق رواج پیدا کند، دیر یا زود دچار فرسایش خواهد شد.
مناجات، زبان بی‌واسطه انسان با خداوند است؛ نجوایی آرام در میانه هیاهوی زندگی که فرصت تأمل، آرامش و بازگشت به خویشتن را فراهم می‌کند. در چهارمین قسمت از مجموعه «ناز و نیاز»، فرازی از نیایش‌های پیامبر اکرم(ص) با ترجمه کمال‌الدین غراب منتشر شده است؛ روایتی کوتاه برای یاد خدا و آرامش دل در روزگار شتاب.
در آموزه‌های دینی، شجاعت فضیلتی برجسته و نشانه ایمان است که ارزشمندترین جلوه آن جهاد در راه خدا، و برترین مرتبه آن مبارزه با نفس اماره است.
آیه «وَأَطِیعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ» بر اطاعت همزمان از خدا و پیامبر (ص) تأکید دارد؛ اطاعتی که در عمل به تکالیف و تسلیم در برابر فرمان آن حضرت (ص) خلاصه می‌شود و راهگشای رحمت الهی و رسیدن به اوج عزت است. این مسیر، با فراخوان به «مسابقه» به سوی مغفرت الهی و بهشت، ترسیم شده است.
عجب نماز جماعتی بود؛ هیچ جای دنیا چنین نمازی خوانده نشده است. هنگامی که همه آماده شدند پیامبر(ص) از خیمه خود بیرون آمد و زیر درختان کنار منبر بر سجاده ایستاد. آنگاه نماز جماعت ۱۲۰ هزار نفری باشکوه بی‌نظیری خوانده شد.
«نماز جمعه» قبل از هر چیز یک عبادت بزرگ دسته جمعى است و اثر عمومى عبادات را که تلطیف روح و جان و شستن دل از آلودگى‌هاى گناه است، در بردارد. در روایتى از پیامبر(ص) داریم: جمعه، حج کسانى است که قادر به شرکت در مراسم حج نیستند.
مرحوم احمد مجتهدی تهرانی در یکی از سخنرانی‌های خود با اشاره به روایتی از دیدار مردی با پیامبر اکرم(ص)، توصیه‌ای معنوی برای مقابله با وسوسه‌ها و تردیدهای شیطانی مطرح می‌کند.
نگاه متعالی پیامبر (ص) که فرمود: برکت همراه سالخوردگان است در مقابل نگاه کسانی است که سالخوردگان را مایه سختی وچه بسا مانع خوشی خود دانسته و با اندک مشکلی آنان را به خانه سالمندان سپرده و خود را از مسیر خدمت به آنان محروم می‌کنند.
رهبر شهید انقلاب اسلامی استثنائی بودن روز مباهله را در «شاخص روشنگر بودن» و نقش ممتاز آن در «تمایز جبهه‌ی حق و باطل» می‌دانند.
در این حدیث، سخن نیکو عاملی برای افزایش مال و رزق، طولانی شدن عمر و محبوبیت انسان در میان خانواده معرفی شده است. همچنین در بعد اخروی، «قول حسن» انسان را به بهشت رهنمون می‌کند.
دعای روز مباهله، مجموعه‌ای از معارف ناب توحیدی، همراه با عبارت‌هایی در شناساندن جایگاه نبی اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع) است که در آن درخواست‌هایی از خداوند مطرح می‌شود. توجه به فرازهای این دعا و بررسی نسبت آنان با ویژگی‌های روز مباهله از موضوعاتی است که در بررسی این دعا می‌تواند مورد توجه قرار بگیرد.
پژوهشگر بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس با تبیین امتیازات معرفتی و بنیادین مکتب تشیع گفت: تشیع با تکیه بر قرآن کریم، سنت متواتر پیامبر(ص)، عقلانیت روش‌مند و مرجعیت اهل‌بیت(ع)، صراط اصیل هدایت را در میان مذاهب اسلامی ترسیم می‌کند.
قرآن کریم در پاسخ به مشرکی که با در دست گرفتن استخوانی پوسیده، امکان زنده شدن مردگان را به چالش کشید، با استدلالی روشن و خردپسند به قدرت بی‌پایان الهی اشاره می‌کند؛ اینکه همان خدایی که انسان را از نطفه آفرید و از درخت سبز آتش پدید آورد، قادر است بار دیگر استخوان‌های پوسیده را حیات بخشد و حقیقت معاد را آشکار سازد.
امروز که تاریخ را مطالعه می‌کنیم، به خوبی می‌بینیم که چه‌قدر اختلاف و تفرقه خطرناک است. از آن مهم‌تر این که امروز دیگر کسی نمی‌گوید که در آن اختلافات در طول تاریخ، حق با چه کسی بود.
مؤمن راستین پنج نشانه دارد: هراسِ محبت‌آمیز از یاد خدا، افزایش ایمان با آیات الهی، توکل فعال (نه تنبلی)، اقامه نماز (نه فقط خواندن آن)، و انفاق از تمام روزی‌های الهی (مال، عمر، علم). حاصل این مسیر، آمرزش و روزی کریمانه است.
رهبر شهید انقلاب با اشاره به حدیث «فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَعْمَلَ بِالصَّبْرِ مَعَ الْیَقِینِ فَافْعَل»، صبر را در سه عرصه بلا، اطاعت و ترک معصیت معنا کردند و بر نقش یقین در آسان شدن صبر تأکید نمودند.
یک طراح بازی‌های رومیزی و محیطی گفت: برای طراحی بازی «مأموریت جهانی»، مستقیماً به تاریخ و متن خطبه غدیر رجوع کرده و مأموریت ویژه پیامبر اکرم (ص) در فراز پایانی خطبه نظر ما را جلب کرد.
غدیر، تجلی ولایت و تداوم خط امامت از امیرالمؤمنین (ع) تا نظام جمهوری اسلامی است و فرصتی برای تجدید پیمان با ولایت، گرامیداشت این عید الهی و تلاش برای اعتلای ایران اسلامی به شمار می‌رود.
لقب “قلب قرآن” که از لسان مبارک پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم برای سوره یس نقل شده است، بر یک حقیقت بنیادین تأکید دارد: این سوره، محوری‌ترین و حیاتی‌ترین بخش کل کتاب الهی است. همان‌طور که قلب، اندام اصلی و حیات‌بخش هر موجود زنده است، سوره یس نیز منبع و چکیده‌ی حیات معنوی و اعتقادی قرآن است.
سفارش بيش از حد پيامبر(ص) درباره قرآن و عترت و نيز اصرار آن حضرت بر امامت و جانشينى اميرمومنان(ع) نشان دهنده اين حقيقت است كه حضرت نگران آشوبى بود كه امت اسلامى بعد از وى با آن رو به رو مى‌شود.
برای اولین بار در طول تاریخ بشریت، در غدیر بود که ۱۲۰ هزار نفر، یک به یک با دستان دو نفر بیعت کردند.
پیامبر(ص) در غدیر با دست مبارک یکی از عمامه‌های خود را که سحاب نام داشت بر سر امیرالمؤمنین بست و دو سر آن را از پشت و جلو بر دوش آن حضرت قرار داد. سپس برای اشاره به ارزش معنوی عمامه فرمود: «عمامه ملائکه این گونه است».
رسول اکرم (ص) در وصیتی به امیرالمؤمنین (ع) می‌فرمایند: «ای علی (ع)، صبح خود را با نام خداوند شروع کن، که خداوند تعالی در هر صبحگاه برای امت من برکت قرار می‌دهد.
حضرت رسول(ص) در عید غدیر سوره حمد را قرائت فرمود تا به همگان بگوید صراط مستقیم که مردم هر روز در نمازهایشان با خواندن سوره حمد از خدا می‌خواهند، راه ولایت است که از پیامبر(ص) آغاز می‌شود و به علی(ع) می‌رسد و تا یازده امام بعد از او ادامه می‌یابد.
کعب‌الاحبار، عالم یهودی که سال‌ها پس از مرگ پیامبر (ص) مسلمان شد، نه‌تنها به سازمان حکومت نفوذ کرد و سران حکومت را مشتری «اسرائیلیات» خود ساخت، بلکه با ترویج تحریفات و خرافات، عملاً یهودیت را در پوشش اسلام به جامعه تزریق نمود.