تفاوت در میزان روزی، ثروت و امکانات زندگی انسان‌ها همواره یکی از پرسش‌های مهم درباره عدالت الهی بوده است؛ امام علی(ع) در خطبه ۹۱ نهج‌البلاغه با تبیین فلسفه تفاوت در روزی بندگان، تأکید می‌کند که عدالت الهی به معنای برخورداری یکسان همه انسان‌ها نیست، بلکه فقر و غنا، سلامت و بیماری و فراخی و تنگی روزی، هر یک می‌توانند عرصه‌ای برای آزمون صبر، شکر و مسئولیت‌پذیری انسان باشند.
قدرت‌های پوشالی شاید در دنیا ماندگار به نظر برسند، اما قرآن از روزی خبر می‌دهد که همه محاسبات فرو می‌ریزد و حقیقت آشکار می‌شود. سوره زمر با ترسیم صحنه‌های قیامت نشان می‌دهد که عدالت الهی قطعی است، دشمنان حق سرانجام با نتیجه اعمال خود روبه‌رو می‌شوند و حسرت می‌خورند.
برخی از منتقدان غربی، جهنم و عذاب اخروی را ناسازگار با حکمت، عدالت و رحمت الهی تلقی کرده و حتی بعضی در صحت استناد عذاب اخروی به پیامبران، تردید کرده اند. مانند راسل که می گوید: «فکر می کنم این عقیده که آتش جهنم، یک نوع مجازات برای گناهکاران است عقیده ای ظالمانه باشد...». اما دانشمندان اسلام در پاسخ به عدم تنافی عذاب با عدل الهی می گویند: کیفر مقتضی عدل و ضامن اجرای تکلیف است. از سویی عقاب، لطف الهی است زیرا موجب پالایش نفس از آلودگی، اطاعت و تقرب الهی می شود. از این رو عقاب لطف الهی است.
یک پژوهشگر قرآن با اشاره به آیات ۲۸ و ۲۹ سوره یس و به تصویر کشیدن قدرت مطلق الهی در برابر انسان‌ها و جوامع گفت: این آیات نشان می‌دهد که پس از شهادت پیامبر قوم مؤمن آل یس، خداوند نه با لشکر و مداخله مستقیم، بلکه به‌وسیله صیحه‌ای ناگهانی و سهمگین، عدالت خود را اجرا کرد.