حتماً برای شما هم پیش آمده؛ ساعت دو نیمه‌شب است، همه خوابند، اما مغز شما در حال پخش کردن فیلمی تکراری از اتفاقی که سه سال پیش افتاده. آن حرفی که پنج سال پیش زدید، آن فرصتی که پارسال از دست دادید، یا آن فاجعه‌ای که شاید ماه آینده رخ دهد. آشناست، نه؟ روانشناس‌ها به این حالت "نشخوار فکری" می‌گوید. اما نکتۀ جالب اینجاست که قرن‌ها پیش، نهج‌البلاغه، نسخه‌ای برای این وضعیت پیچیده که علم روان‌شناسی امروز هم آن را تایید می‌کند.
در جهانی که با وجود پیشرفت‌های فناورانه با بحران‌هایی چون اضطراب، افسردگی و فروپاشی خانواده مواجه است، بازخوانی مفهوم قرآنی «حیات طیبه» می‌تواند راهکاری بنیادین برای بازگشت آرامش و معنویت به زندگی فردی و اجتماعی انسان معاصر باشد؛ مفهومی که قرآن کریم آن را در ایمان و عمل صالح ریشه‌یابی می‌کند.
پایداری دولت، نه با تکیه بر اطرافیان پرادعا، بلکه با حمایت قلبی مردمی که نگهبانان کشورند، تضمین می‌شود.
امیرالمؤمنین(ع) از شنیدن ناله شیطان هنگام نزول وحی سخن می‌گوید، که نشان می‌دهد او درک‌کننده باطنی رخداد بود.
امام علی (ع) به مالک تأکید می‌کنند نگاه او به آبادانی باید عمیق‌تر و جدی‌تر از نگاهش به دریافت مالیات باشد.
خانواده سالم، محصول حضور مردانی است که مسئولیت عاطفی خود را جدی گرفته‌اند. قرآن و اهل بیت(ع)، مرد را مدیر آرامش معرفی می‌کنند.
ولادت امیرالمؤمنین علیه‌السلام سرچشمه یُمن و بزرگ‌ترین برکت الهی، یعنی رضوان خداست. تولد معجزه‌آسای او در کعبه با ده‌ها نشانه الهی، حجتی روشن بر مقام بی‌همتای او به‌عنوان کامل‌ترین آیت و مرجع هدایت بشر است.
حضرت زینب (س) تنها شاهد مصائب کربلا نبود؛ او با کرامات و معجزاتی شگفت‌انگیز، دل مؤمنان را آرام می‌کرد و مظلومان را یاری می‌داد. از سکه طلایی که هر روز به یک زائر می‌رسید تا لشکری از ملائکه که کاروان اسرای کربلا را همراهی می‌کردند، داستان‌های ناب حضرت زینب (س) حکایت از عظمت روح و قدرت الهی او دارد.
وفات حضرت زینب کبری(س)، بانوی صبر و پیام‌رسان نهضت عاشورا، از جمله موضوعاتی است که با وجود اتفاق نظر درباره عظمت شخصیت و نقش تاریخی ایشان، در منابع تاریخی با ابهام‌هایی درباره علت رحلت، زمان وفات و محل دفن همراه است؛ ابهاماتی که پژوهشگران تاریخ اسلام دیدگاه‌های مختلفی درباره آن ارائه کرده‌اند.
حج تنها یک عبادت نیست؛ این سفر معنوی و اجتماعی، فرصتی برای بازگشت به ریشه‌های ایمان، تجربه امنیت و آرامش روحی، و درک آموزه‌های الهی است. مناسک حج، بازتاب زندگی انسان و جامعه‌ای کامل است و پیام‌آور ایجاد دنیایی پاک از رذائل مادی و معنوی به شمار می‌آید.
مناظره امام علی(ع) با دانشمندان یهود درباره صفات الهی، نمونه‌ای درخشان از دانش توحیدی و قدرت استدلال آن حضرت است؛ پاسخی که نسبت دادن مکان به خداوند را به‌طور کامل نفی می‌کند.
زندگی امام علی بن ابی‌طالب(ع) پاسخی عمیق به انسان معاصر است؛ انسانی که میان ایمان و زندگی، سیاست و اخلاق، عبادت و مسئولیت اجتماعی شکاف می‌بیند. امام علی(ع) نشان داد می‌توان در متن جامعه ایستاد، قدرت داشت، تصمیم گرفت و در عین حال، بنده خدا ماند.
در زیارت امین‌الله، مؤمنان از خداوند می‌خواهند دشمنانشان را از مسیر حق دور کند و دل‌های خود و دوستان خدا را پر از آرامش و قوت ایمان نماید. قرآن و آموزه‌های اهل‌بیت نشان می‌دهند که مقابله با دشمنان و ستمگران، آمادگی روحی و جسمی، و اعتماد به وعده الهی، راه حفظ دین و ایمان در جامعه است.
عنصر حسادت سبب شد خلافت و مُلک از جایگاه اصلی خود که در خاندان وحی بود، خارج شود و به نا اهلان داده شود.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، این روایت صوتی برگرفته از کتاب «حال ساده» نوشته محمود اکرامی و به روایت امین خرمی است؛ روایتی که هم‌زمان با میلاد مولود کعبه، مخاطب را به مکث، تأمل و بازگشت به حقیقتی روشن فرا می‌خواند. علی(ع)، همان آرامشی است که بشر همیشه به آن محتاج بوده است.
در دورانی که جهان به‌دنبال بازتعریف «مرد بودن» است، امام علی علیه‌السلام پاسخی زنده، عملی و الهام‌بخش است؛ الگویی که اگر مردان جهان به او نزدیک شوند، خانواده امن‌تر، جامعه عادلانه‌تر و انسان، آرام‌تر خواهد شد.
امام علی(ع) شخصاً به بازارها می‌رفت و بر قیمت‌ها و رفتار تجار نظارت می‌کرد و از کارگزاران خود می‌خواست که گزارش‌های دقیق از وضعیت مردم ارائه دهند.
امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در روایتی کوتاه اما ژرف، مرزهای واقعی بزرگی را ترسیم می‌کنند؛ جایی که قدرت و مقام در برابر احترام به پدر، معلم و کرامت انسان‌ها رنگ می‌بازد.
در پاسخ به شبهه رهبانیت در نهج‌البلاغه، این متن نشان می‌دهد که مذمت دنیا در کلام امیرالمؤمنین(ع) نه دعوت به گوشه‌نشینی، بلکه هشدار نسبت به دلبستگی کور به متاع فانی است. نهج‌البلاغه با تکیه بر قرآن و سنت نبوی، دنیا را ابزار تعالی انسان می‌داند نه هدف نهایی زندگی.
پیامبر اکرم (ص) امیرالمؤمنین علی (ع) را مظهر کمالات انبیاء و دروازه علم معرفی کرده و تأکید کردند که شناخت علی (ع) مسیر شناخت خدا و پیامبر است. ایشان همچنین ولایت علی (ع) را دستاویز نجات امت در فتنه‌ها دانسته و اطاعت از ایشان را هم‌ردیف اطاعت از پیامبر خوانده‌اند.
ورود اسلام به ایران، نه یک لحظه و نه فقط با شمشیر، بلکه سفری طولانی از شناخت، تعامل و انتخاب بود. ایرانیان، مردمانی با فرهنگ کهن، ابتدا دین تازه را بررسی کردند و سپس با اختیار خود آن را پذیرفتند.
شیعیان بر این باورند که امام علی(ع) تنها انسانی است که در خانه کعبه چشم به جهان گشود؛ اعتقادی که با وجود طرح شبهات درباره سند و فضای تاریخی عصر جاهلیت، همچنان بر پایه نقل‌های متعدد و تصریح برخی عالمان بزرگ اسلامی استوار مانده است.
اسلام از نخستین مکاتب فکری است که آزادی اندیشه و بیان را بر پایه کرامت انسان به رسمیت شناخته؛ اما این آزادی تا کجا امتداد دارد؟ بررسی مبانی قرآنی، سیره معصومان و دیدگاه اندیشمندان اسلامی نشان می‌دهد که آزادی بیان در اسلام، هم گسترده است و هم دارای مرزهایی دقیق و هدفمند.
مدیرعامل بنیاد بین المللی غدیر گفت: «امام علی (ع) راه روشن زندگی» به عنوان شعار محوری ایام میلاد نور انتخاب شده است.
امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در روایتی، سه رفتار انسانی را معرفی کرده‌اند که نباید از انجام آنها شرم کرد و انجامشان نشانه بزرگی و عزت انسان است.
خطبه اول نهج‌البلاغه، به تعبیر حجت‌الاسلام والمسلمین صبرآمیز، همان «فاتحة‌الکتاب» حکمت علوی است؛ خطبه‌ای که با حمد خداوند آغاز می‌شود و انسان را از شناخت نعمت‌ها تا فهم جایگاه خود در هستی و مسیر بندگی رهنمون می‌سازد.
مصیبت‌های زندگی تنها حوادث تلخ نیستند؛ روایات نشان می‌دهند آنها درمان‌گر پنهان گناهانند. امام علی(ع) هشدار می‌دهند برخی مشکلات، زمینه‌ساز پاک‌شدن از گناهان قبل از ملاقات با خداست.
حجت‌الاسلام ابراهیم لشنی زند با تفسیر حکمت ۵۸ نهج‌البلاغه گفت: مال، عامل اصلی تحریک شهوت و زمینه‌ساز افراط و تفریط نفس است. وی قناعت را حیات طیبه و تنها راه مهار تمایلات نفسانی دانست.
امیرالمؤمنین علیه‌السلام قرن‌ها پیش، نکاتی را درباره رفتار با همسر، فرزند و دیگر اعضای خانواده بیان کرده‌اند که امروز روان‌شناسی خانواده آنها را تأیید می‌کند. مهربانی، کنترل خشم، و پرورش نقاط قوت، پایه‌های یک زندگی خانوادگی سالم و پایدار هستند.
برخی منابع تاریخی گزارش می‌کنند که معاویه نه‌تنها با شخصیت و جایگاه امام علی(ع) دشمنی داشت، بلکه حتی نام آن حضرت را نیز برنمی‌تافت؛ تا جایی که دستور به منع نام‌گذاری فرزندان به نام علی(ع) و تغییر کنیه «ابوالحسن» داد؛ روایتی که نشان‌دهنده عمق تقابل سیاسی حکومت اموی با میراث علوی است.