سوره زلزال مانند سوره‌های تکاثر، قارعه و عادیات درباره زندگی پس از این دنیا و محاسبه پس از مرگ به انسان هشدار می‌دهد، چندان که اسلام یا قرآن بتواند توجه انسان‌هایی را جلب کند که غافل‌اند و غرق در زندگی مادی خویش و یا سرگرم امور معمولی زندگی هستند.
قرآن در آیات ۸۸ و ۸۹ سوره شعرا، پرده از حقیقتی هولناک برمی‌دارد، روزی فرا می‌رسد که نه ثروت به کار می‌آید و نه فرزندان می‌توانند نجات‌بخش باشند. در آن روز بزرگ، تنها کسانی رستگارند که با دلی سالم و پاک به پیشگاه خدا آمده‌اند.
در جهانی که اعتماد فرو ریخته و حقیقت زیر موج تردید و تحریف پنهان شده است، قرآن با بازخوانی مسیر پیامبران در آیات ۴۴ تا ۵۰ سوره قصص یادآور می‌شود که در عصر بی‌اعتمادی، تنها راه نجات، ایستادگی آگاهانه و برحق است، حتی اگر در اقلیت و بی‌پشتیبان باشی.
آیات ۲۹ تا ۳۵ سوره قصص، نقطه آغاز رسالت حضرت موسی(ع) را به تصویر می‌کشند، جایی که او در مسیر بازگشت از مدین، در دل تاریکی شب، با ندای الهی روبه‌رو می‌شود و این تجربه معنوی، سرآغاز مأموریتی بزرگ برای هدایت بنی‌اسرائیل و مقابله با فرعون می‌گردد.
حکایت موسی و دختران شعیب در سوره قصص بخشی سرنوشت‌ساز از زندگی حضرت موسی علیه‌السلام را روایت می‌کند، جایی که او پس از ترک مصر، با دختران شعیب در مدین روبه‌رو می‌شود و کمک صادقانه و حیای او، فصل تازه‌ای از زندگی را به اذن خدا رقم می‌زند.
در آیات ۵۴ و ۵۵ سوره نمل، قرآن با یادآوری سرگذشت قوم لوط نشان می‌دهد که فروپاشی جوامع فقط از مسیر ظلم و طغیان سیاسی نمی‌گذرد، جایی که گناه آشکار می‌شود، زشتی‌ها عادی جلوه می‌کند و جامعه قدم به مسیری می‌گذارد که پایانش چیزی جز سقوط و نابودی نیست.
حجت الاسلام ناصر رفیعی گفت:اگر جامعه به سمت قرآن بیاید، اقتصاد اسلامی ربا و رشوه در او نیست، همین اقتصاد قرآنی می گوید در جامعه پارتی بازی نباید باشد.
خداوند در سوره قلم ضمن تسلی دادن به پیامبر(ص) و دعوت ایشان به صبر تصریح می‌کند که فرجام مکذبان رسالتت را به من(خداوند) واگذار.
در لحظه‌ای که بنی‌اسرائیل خود را میان دریا و شمشیرهای فرعونیان گرفتار دیدند، موسی(ع) جمله‌ای گفت که مسیر تاریخ را عوض کرد، «کَلّا إِنَّ مَعِيَ رَبّي سَيَهدينِ». آیات سوره شعرا نشان می‌دهد وقتی خدا با اهل ایمان است، حتی بن‌بست‌ها هم به گشایش تبدیل می‌شوند.
در آیات ۴۶ تا ۴۸ سوره شعرا، درست همان‌جایی که عصای موسی(ع) همه سحرها را می‌بلعد و ساحران بی‌درنگ به سجده می‌افتند، قرآن لحظه‌ای را روایت می‌کند که هیمنه پرهیاهوی فرعون ناگهان فرو می‌ریزد، صحنه‌ای که نشان می‌دهد دشمن هرچقدر هم بزرگ به نظر برسد، شکستش می‌تواند در چند ثانیه رقم بخورد.
«الوجیز فی تفسیر القرآن العزیز» اثر عالم شیعی برجسته، علی بن حسین عاملی، یکی از تفسیرهای متمایز قرآن است که با اختصار در بیان و عمق در محتوا، علاوه بر تحلیل ادبی و بلاغی آیات، به نکات فقهی، تاریخی و قرآنی نیز توجه کرده است. این کتاب با جمع‌آوری دیدگاه‌های مفسران پیشین و استفاده دقیق از منابع روایی، نمونه‌ای شاخص از تفسیر بی‌طرفانه و ادیبانه قرآن کریم به شمار می‌آید.
قرآن در آیه ۱۰۴ سوره انبیاء، تصویری از روز قیامت ارائه می‌دهد که در آن «آسمان‌ها مانند طومار در هم پیچیده می‌شوند». مفسران این آیه را نشانه پایان نظم فعلی جهان و آغاز قیامت می‌دانند و برخی آن را با نظریه علمی «انقباض جهان» مقایسه کرده‌اند، هرچند علم امروز بیشتر بر انبساط پایدار کیهان تأکید دارد.
خداوند در آیه نخست سوره شعرا، پیامبر را خطاب قرار می‌دهد و او را از اندوه جان‌فرسای بی‌ایمانی مردم بازمی‌دارد؛ اندوهی که نشان می‌دهد مشکل امت، نبود آیه و نشانه نیست، بلکه روی‌گردانی آگاهانه از حقیقت است.
آیه ۳۵ سوره اعراف گاه به‌اشتباه به‌عنوان دلیلی بر «بازبودن باب نبوت» پس از پیامبر اسلام معرفی می‌شود؛ حال آن‌که با دقت در سیاق آیات، نوع خطاب «یا بنی‌آدم» و کارکرد افعال و جملات شرطی در زبان عربی، روشن می‌شود این آیه ناظر به آینده رسالت نیست و هیچ تعارضی با اصل قرآنی خاتمیت ندارد.
خداوند در آیات ۵۶ تا ۶۷ سوره فرقان معیار عبادت نجات‌بخش را روشن می‌کند، عبادتی که به تواضع، اخلاق و تغییر رفتار نرسد، فقط ظاهر دینی دارد. چنین عبادت‌هایی، به تصریح قرآن، نه انسان را به خدا نزدیک می‌کند و نه راه نجات را نشان می‌دهد.
نبوت حضرت عیسی(ع) در نوزادی، یکی از شگفتی‌های قرآن کریم است که نشان می‌دهد حقانیت و انتخاب الهی به سن و تجربه محدود نمی‌شود. این آموزه قرآنی، به‌ویژه درباره امامت امام جواد(ع) که در حدود هشت سالگی عهده‌دار امامت شد، الگویی روشن برای فهم مقام‌های الهی در کودکی ارائه می‌دهد.
یک کارشناس علوم قرآنی با تأکید بر جایگاه پاکدامنی حضرت مریم(س) در قرآن کریم گفت: قرآن به صراحت اعلام می‌کند که نسل پاک، از بستر پاکی شکل می‌گیرد و این اصل، محدود به یک واقعه تاریخی نیست، بلکه یک قانون همیشگی در نظام آفرینش به شمار می‌رود.
میخواهی عزتمند باشی اما راهکارش را نمی‌دانی؟ فرازی از آیه ۱۰ سوره فاطر را با صوت عبدالباسط گوش کن.
در سوره فرقان خدا از شکایت پیامبر از همه امتش در طول تاریخ خبر داد که فرمود خدایا این قوم من قرآن را مهجور کرده‌اند.
وقتی آب شیرین رودخانه به دل آب شور دریا می‌ریزد، مرزی نادیدنی شکل می‌گیرد؛ مرزی که نه دیوار است و نه سد، اما نظم طبیعت را حفظ می‌کند. قرآن این صحنه را چگونه توصیف کرده است؟
دشمنی که با جنگ، تحریم، دروغ و فریب زندگی انسان‌ها را به آتش کشید، در منطق قرآن پایان متفاوتی ندارد؛ آیات ۱۲ تا ۱۴ سوره فرقان صحنه‌ای را تصویر می‌کنند که در آن، همان آتشی که او برافروخت، این‌بار با خشم به استقبالش می‌آید و راه فرار، توجیه و انکار برای همیشه بسته می‌شود.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات ۵۴ تا ۵۸ سوره نور در ادامه فضای کلی این سوره، به یکی از اساسی‌ترین شاخصه‌های ایمان می‌پردازد، شاخصی که مرز میان ایمان حقیقی و دینداری شعاری را روشن می‌کند. بنابر روایت فارس، این آیات، مخاطب را به اطاعت از خدا و پیامبر فرا می‌خواند، اما نه […]
آیات ۴۴ تا ۵۳ سوره نور، پیش از آن‌که خطاب به مؤمنان باشد، رو در روی کسانی می‌ایستد که اصل وجود خدا را انکار می‌کنند، آیاتی که از نظم بی‌وقفه شب و روز و راز آفرینش آغاز می‌شود و قدم‌به‌قدم نشان می‌دهد مسئله فقط ندیدن نشانه‌ها نیست، بلکه گریز از پذیرش داوری و قانون است.
خدا در آیه ۳۳ سوره نور خدا واقع‌بینانه به شرایطی اشاره می‌کند که طی آن امکان ازدواج برای همه فراهم نیست. در چنین وضعیتی، راهکار الهی «عفاف» است، یعنی خویشتن‌داری فعال و آگاهانه، نه سرکوب کورکورانه غرایز.
آیه ۳۱ سوره نور، وقتی از پوشاندن زینت‌ها، انداختن پوشش بر گریبان و رعایت مرزهای آشکار و پنهان سخن می‌گوید، مستقیماً حدود حضور زن در فضای عمومی را ترسیم می‌کند، آیاتی که نشان می‌دهد حجاب نه برداشت فرهنگی متأخر، بلکه حکم صریح الهی برای صیانت از کرامت زن و سلامت جامعه است.
«ابلیس فرشته نبود، اما مأمور به سجده شد! چرا سرپیچی کرد و سقوط کرد؟ پاسخ در روایات اهل‌بیت(ع) نهفته است.»
در ماجرای افک، یک شایعه بی‌پایه کافی بود تا آرامش و اعتماد در جامعه نوپای اسلامی دچار لرزش شود، قرآن در آیه ۱۱ سوره نور، این تهمت را «افک عظیم» می‌نامد و هشدار می‌دهد که دروغی که دهان به دهان می‌چرخد، اگر مهار نشود، می‌تواند امنیت اخلاقی و اجتماعی یک جامعه را به هم بریزد.
خداوند پس از خلقت آدم (ع) همگان را امر به سجده کرد، اما ابلیس با بهانه‌تراشی و تفاخر نسبت به نوع خلقتش با آدم (ع)، تن به این فرمان نداد.
عصر غیبت، بزرگ‌ترین خطر، جهل محض نیست، بلکه فتنه‌های سازمان‌یافته و اعتقادی است که توسط نیروهای شیطانی و دشمنان آشکار اهل بیت (ناصبی‌ها) مدیریت می‌شود.
سورهٔ فتح با تأکید بر پیروزی و تحقق وعدهٔ الهی پس از صلح حدیبیه، مایهٔ آرامش و امید مسلمانان و الهام‌بخش پایداری در برابر دشمنان است.