درس‌هایی از زندگی زهرای اطهر(س)

به گزارش «مبلغ» – علاقه به شخصیت حضرت فاطمه(س) در سرزمین مصر و در میان عموم مسلمانان اهل‌سنت آن کشور، بسیار ریشه‌دار و تاریخی است. در این کشور زیارتگاه‌های متعددی وجود دارد که منتسب به وابستگان اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) است. از جمله این زیارتگاه‌ها، می‌توان به «مقام السیده زینب(س)» منسوب به زینب کبری(س) و «مقام السیده نفیسه»، منسوب به نفیسه خاتون، از بانوان والامقام آل‌ابی‌طالب، نواده امام حسن مجتبی(ع) و عروس امام جعفر صادق(ع) (همسر اسحاق بن جعفر، برادر امام کاظم(ع))، هر دو در قاهره، اشاره کرد.

در میان آثار و نوشته‌هایی که توسط نویسندگان، پژوهشگران و علمای اهل‌سنت در مصر نوشته شده‌است هم می‌توان ردّ و نشان این ارادت دیرینه را یافت؛ شاید برای شما خوانندگان عزیز، نام دکتر عایشه بنت‌الشاطی، بانوی دانشمند مصری و نویسنده کتاب ارزشمند «زینب(س) دختر علی(ع)» آشنا باشد که دلیلی بر مدعای ماست. در سالروز شهادت مظلومانه حضرت صدیقه طاهره(س) و در مطلب پیشِ رو، ترجمه فرازی از نوشته مرحوم دکتر الشیخ سعید عبدالعظیم، سخنران مشهور مصری را که کتاب «خطب الشیخ» (نشر دارالایمان در اسکندریه) وی برای علاقه‌مندان به ادبیات و زبان عربی شناخته شده‌است، می‌خوانید که در آن، به جایگاه بی‌بدیل حضرت زهرا(س) و برخی فضایل آن‌حضرت اشاره کرده‌است. اصل این مقاله در سال ۱۳۷۷ش، در مجله «منبرالاسلام» (سال ۵۷، شماره ۷، رجب ۱۴۱۹) منتشر شد.

بانوی بی‌مانند

در میان علاقه‌مندان به مطالعه و پژوهشگران تاریخ اسلام، کسی را پیدا نمی‌کنم که فاطمه(س) دختر رسول‌خدا(ص) و همسر علی بن ابی‌طالب(ع) را نشناسد؛ بانویی که هیچ یک از خواهران و مادران ما، نمی‌توانند همچون او باشند. فاطمه(س)، بانوی مطیع امر خدا، راضی به داده و نداده او و قانع بود به آن‌چه که باری‌تعالی به وی ارزانی داشته‌است. همسرش، علی بن ابی‌طالب(ع) درباره وی می‌گوید: «هنگامی که با فاطمه ازدواج کردم، از مال دنیا جز پوست گوسفندی نداشتم که شب‌ها بر آن می‌خوابیدیم و روزها در آن برای حیوانات علوفه می‌ریختیم و چیز دیگری نداشتیم.» فاطمه(س)، به تمام معنا، آرامش خانه‌اش بود؛ با دستان مبارکش دستاس (آسیای دستی) را می‌چرخاند [و گندم و جو آرد می‌کرد] و بر پشتش مشک می‌گذاشت و آب به خانه می‌آورد [و آن‌قدر این کارها را انجام داده‌بود که] آثار این رنج و زحمت‌ها را می‌شد بر دستان و شانه‌اش مشاهده کرد… فاطمه(س)، خانه را [شخصاً] نظافت می‌فرمود، آتش زیر دیگ می‌افروخت و با دستانش، لباس‌های کثیف را می‌شست، در حالی که او، دختر بهترین خلق، پیام آور خداوند، حضرت محمد(ص) بود. در ایام بارداری، مقابل تنور می‌ایستاد و نان می‌پخت و بر اثر این کار، انگشتانش می‌سوخت. به همین دلیل، نزد رسول‌خدا(ص) رفت و از آن‌حضرت تقاضای خدمتکاری کرد [تا در آن ایام دشوار، به وی کمک کند.] پیامبراکرم(ص) فرمود: دخترم! نمی‌توانم خدمتکاری در اختیار تو بگذارم، در حالی که اهل صُفّه(۱) از گرسنگی رنج می‌برند؛ اما بگذار به تو کمک دیگری بکنم؛ هر گاه خواستی به بستر بروی [و استراحت کنی]، ۳۳ بار سبحان‌ا…، ۳۳ بار الحمدلله و ۳۴ بار ا… اکبر بگو  [و چنین بود که] زهرای بتول(س) حیاتی توام با پاکدامنی، وقار و ایمان داشت.

پی‌نوشت:

(۱)صُفِّه به معنای سَکّو؛ اصحاب صفه، گروهی از مهاجران فقیر و اصحاب بسیار تهیدست پیامبرخدا(ص) بودند که در کنار مسجد و روی سکّوی بزرگی روزگار می‌گذراندند. این افراد عموماً از مسلمانان بسیار راسخ و باتقوا بودند.

منبع: روزنامه خراسان