ایران قرنهاست که با نام فرزندان پیامبر گره خورده است و این حجم گسترده از امامزادگان در اقصی نقاط کشور، یک اتفاق تصادفی در نقشه جغرافیایی نیست. این سفرِ بزرگِ تاریخ، روایتی از پیوند ناگسستنی یک ملت با خاندان رسالت است که هنوز هم در قلب تپنده شهرهایمان و در خلوتگاههای معنوی مردم جاری است.
ریشه انکار قیامت را باید در ذهن جستوجو کرد یا در دل؟ قرآن کریم با استدلالی عقلانی نشان میدهد که گاه یک شبهه فکری و گاه دلبستگی به هوسها، انسان را از پذیرش حقیقت بازمیدارد.
تعدد مکانهای ذکر شده برای دفن سر مطهر، بیش از آنکه بر قطعیتِ جغرافیایی دلالت داشته باشد، نشاندهندهی گستردگیِ زیارتگاهها و عمقِ ارادت شیعیان است.
یک کارشناس دینی با استناد به روایات اهلبیت(ع) تأکید میکند که اگر تردید درباره وجود خدا یا درستی باورهای دینی ذهن شما را درگیر کرده، تصور نکنید که ایمان خود را از دست دادهاید. این وسوسهها میتواند برای هر مؤمنی پیش بیاید و راه عبور از آن، پناه بردن به خدا، تقویت ارتباط معنوی و تأمل دوباره در نشانههای روشن آفرینش است.
برخی رسوم، تنها به دلیل ناآگاهی از منشأ تاریخیشان نسل به نسل منتقل شدهاند؛ در حالی که دانستن حقیقت، میتواند پایانبخش این باورها باشد.
نقش باور به معاد در اصلاح رفتار انسان، از جمله موضوعاتی است که همواره با پرسشها و شبهاتی همراه بوده است؛ شبهاتی که پاسخ به آنها، درک دقیقتری از آثار تربیتی ایمان به قیامت را میطلبد.
این نوشتار با تأکید بر بطلان محاسبات مادی استکبار، شهادت رهبر انقلاب را نه یک پایان، بلکه آغازی بر جهش تمدنی امت اسلامی و تقویت روحیه استکبارستیزی برمیشمرد.
شهادت شانزده تن از اهل بیت پیامبر(ص) زخمی عمیق بر قلب شیعه نهاد. توابین نخستین گروهی بودند که تحت تأثیر این بُعد عاطفی قیام کردند. به مرور عزاداری سالانه شکل گرفت و ادبیات شیعی به ادبیاتی مرثیهمحور تبدیل شد.
امام زمان(عج) به دعای ما نیاز ندارند، اما دعا برای ایشان نشانه محبت، معرفت و خیرخواهی نسبت به امام است. این دعا، پیوند قلبی انسان با حضرت را تقویت میکند و بر اساس روایات، برای منتظران و دعاکنندگان، پاداش یاری و سربازی امام زمان(عج) را به همراه دارد.
امام سجّاد(ع) در پاسخ شخصی که از ایشان پرسید چه کسی در کربلا پیروز شد؟ فرمودند: «زمانی که وقت نماز شد، اذان و اقامه بگو، پیروز را میشناسی». مفهوم کلام ایشان این است که سؤال کننده خیال کرده در کربلا نبرد برای حکومت بود؛ در حالی که نزاع برای مکتب بود. لذا بنی امیّه طرفدار مکتب جاهلیّت و بنی هاشم و خاندان پیامبر(ص) خواستار مکتب توحید بودند؛ اکنون باید دید کدام مکتب حاکم است؟ آیا مکتب آنها یا مکتب ما؟ هنگام گفتن اذان و اقامه است که میتوان فهمید که غلبه کننده، پیامبر(ص) و خاندان او هستند.
دستاورد ۳۷ سال مدیریتِ آیتالله خامنهای، فراتر از شاخصهای متعارف، در یک حقیقت نهفته است: «جانفداییِ تمدنی». او ایران را نه یک جغرافیا، که ستون فقراتِ امت اسلامی دید و با «حضور وجودی» در بحرانها، نهتنها از تمامیت ارضی، که از «امید» به عنوان سنگر اصلیِ این تمدن حراست کرد.
نگاه اسلامی به مرگ، آن را انتقالی به عالمی دیگر میداند و تشییع را بدرقه روحی که سفر برزخی خود را آغاز میکند.
تشییع پیکر رهبر شهید، مظهر همگرایی سه طیف «اعتقادی، ملی و حامیان مقاومت» است که با ایفای نقش یک «همهپرسی عینی»، ضمن تقویت انسجام اجتماعی و التیام شکافهای داخلی، پشتوانهای مقتدرانه برای دیپلماسی کشور و پادزهری رسانهای در برابر جنگ شناختی دشمن به شمار میرود.
کفن کردن و غسل دادن بدن میت مسلمان واجب است، اما علت این که بدن امام را کفن نکردند و غسل ندادند، این بود: بدن شهیدی که در معرکه و میدان مبارزه به شهادت میرسد، با همان بدن خون آلود و با لباس هایش بدون غسل دفن میشود، و این اختصاص به امام حسین ندارد.
امانت سپردن میت یا دفن موقت، روشی مسبوق به سابقه در سنت شیعه است که در شرایطی مانند تحقق وصیت متوفی برای دفن در اماکن مقدس یا فراهم شدن مقدمات تشییع عمومی به کار گرفته میشود؛ تدبیری که با هدف حفظ حرمت میت و بدون نبش قبر انجام میگیرد و در تاریخ شیعه نیز نمونههای متعددی داشته است.
آیتالله مصباح یزدی با بیان اینکه مردم در همه جوامع از نظر ایمان، معرفت و پایبندی به ارزشها یکسان نیستند، توضیح داد که در کوفه، با وجود حضور مؤمنان و علاقهمندان به اهلبیت(ع)، فضای سنگین اختناق و سرکوب پس از شهادت حضرت مسلم(ع) مجال اثرگذاری گسترده را از میان برده بود.
دغدغه پیرو امام حسین(ع) تنها نجات فردی نیست، بلکه حفظ دین در جامعه است. اگر امام حسین(ع) با یزید بیعت میکرد، اسلام بهتدریج از میان میرفت. از همینرو، حضرت برای پاسداری از اسلام، شهادت را برگزید و خون ایشان سبب بیداری جامعه و ماندگاری دین شد.
ارزش یاران امام حسین(ع) در انتخاب آگاهانه و آزادانه آنان بود. امام در شب عاشورا بیعت را برداشت و راه رفتن را باز گذاشت تا هیچکس از روی اجبار نماند. از نگاه ایشان، عظمت نهضت عاشورا در آزادی، آگاهی و انتخاب آگاهانه یاران امام است.
حجتالاسلام والمسلمین رضا محمدی در پاسخ به این پرسش که آیا دعای بطلان سحر ممکن است اثر منفی در زندگی انسان داشته باشد، تأکید کرد که چنین دعایی هیچ اثر نامطلوبی برای فرد به همراه ندارد.
ایران در جنگ نابرابر با آمریکا و اسرائیل، نه تنها شکست نخورد، بلکه با تکیه بر توان دفاعی بومی، موقعیت راهبردی، تابآوری اجتماعی و محبوبیت جهانی، به ابرقدرتی نوظهور تبدیل شد که معادلات نظم تک قطبی را به چالش کشیده و الگوی سیاسی ولایت فقیه را به عنوان الگویی کارآمد و الهامبخش در جهان مطرح ساخته است.
کارشناس و پژوهشگر تاریخ در پاسخ به شبهه پیرامون «هزینهدار بودن قیام امام حسین(ع)»، تفاوت میان مصادیق کوچک امر به معروف و نهی از منکر با مأموریت کلانِ مقابله با جریان نفاق را تبیین میکند.
با وجود اندوه عمیق امام حسین(ع) پس از شهادت حضرت عباس(ع)، لقب «کاشف الکرب عن وجه الحسین(ع)» (برطرف کننده غم از چهره حسین(ع)) به ایشان اطلاق میشود. دلیل این امر، رشادتها و حمایتهای بیدریغ حضرت عباس(ع) در طول واقعه کربلا است که غم و اندوه را از امام (ع) دور میساخت.
عزاداری برای امام حسین (ع) آثار و ویژگیهای فردی و اجتماعی دارد که آن را از سوگ های دیگری متمایز میسازد، عشق به انسان کامل و تخلیه روحی از اثرات فردی این عزاداری است.
حفظ ایمان در آخرالزمان همانند نگه داشتن آتش در کف دست است. با افزایش آگاهیها، مسئولیت انسانها نیز سنگینتر میشود و پس از ظهور حضرت مهدی(عج)، انتظار از مردم و دقت در عمل به دین بیشتر خواهد بود.
امام حسین(ع) داستان کوفیان را میدانست؛ چنانکه پیشتر دعوت آنان را نپذیرفته بود. این بار نیز تکیهاش بر وفاداری کوفه نبود، بلکه برای اتمام حجت و احیای اسلام قیام کرد. کوفه مرکز اثرگذاری جهان اسلام بود و عاشورا باید کفر یزید و حقانیت راه پیامبر(ص) را برای تاریخ آشکار میساخت.
خداوند برای ایجاد سخن نیازی به حنجره و زبان ندارد، بلکه میتواند کلام را در هر جا و به هر شکل که بخواهد ایجاد کند؛ مانند شنیدن کلام الهی توسط حضرت موسی(ع) از درخت.
یکی از شبهههای مطرح در کتاب تاریخ زندگی امامان معصوم پرسش از حضور حسنین (ع) در فتوحات پس از پیامبر اسلام (ص) است. نویسنده علاوهبر بررسی روایات تاریخی یک نقطه از شبکه معرفت را ترسیم می کند.
شیعیان عزاداری را از اول محرم آغاز میکنند نه از روز عاشورا؛ نخست به تأسی از امام کاظم (ع) که با ورود محرم، غم بر چهرهاش چیره میشد، و دوم اینکه اخبار ناگوار از همان روزهای اول محرم بر اهلبیت (ع) وارد میشد. از اینرو، سزاوار است شیعیان در تمام دهه اول محرم، حزین باشند.
چرا به این ماهها حرام میگوییم؛ آیا این تعبیر به معنای ممنوعیت و محدودیت است یا نشانه قداست و احترام؟ بررسی ریشههای تاریخی و قرآنی نشان میدهد ماجرا فراتر از یک واژه ساده است.
برای بسیاری از مردم، سال نو یعنی چراغانی، سفرههای رنگی و حس تازه شدن. اما در تقویم قمری مسلمانان، آغاز سال همیشه حال و هوای عید ندارد و گاهی با سکوت، عزاداری یا تأمل همراه است. این تفاوت از کجا میآید و چرا سال نو مسلمانان بیشتر یادآور تاریخ و معناست تا جشن و سرود؟