جرعه ای از دریای مثنوی معنوی (۱) / عباس طارمی

به گزارش «مبلغ»- دکتر عباس طارمی، مولوی پژوه و مدرس مثنوی معنوی از این پس قرار است طی یک سلسله از یادداشت ها با عنوان «جرعه ای از دریای مثنوی معنوی» برای مخاطبان وبسایت مبلغ به معرفی و شرح مثنوی مولانا بپردازد. در ادامه اولین یادداشت از این سری از نظر شما میگذرد:

این جهانْ خود، حبسِ جان های شماست
هین رَوید آن سو، که صحرایِ شماست

این جهان محدود و، آن، خودْ بی حد است
نقش و صورت، پیشِ آن معنی سد است

یکی از رموزِ فهمِ منظومهُ فکری مولانا گذر از لفظ و صورت به معنا و حقیقت است. قصه های مثنوی همچون کالبد و تن آدمی است که درون خود حاملِ معنا و روحی بلند هستند. #مولانا همچون حکیمی حاذق درِّ معانی و حقایق را از دل این کالبد شاعرانه و هنرمندانه بیرون می کشد و به سالکان راه حقیقت ارمغان می دهد.

مولانا همه را دعوت به وادی معنا می کند و به هر وسیله ای می خواهد به ما بفهماند که راه رشد و تعالی کندنِ از این ظواهر است و تاُمّل و تفکر در عالم معناست. و البته چه چیزی بهتر از #مثنوی معنوی که بهترین کتاب برای عبور از صورت و ظاهر و استغراق در معنا و باطن است.امکان ندارد انسان یک صفحه از #مثنوی را باز کند و بخواند و حالش عوض نشود و دلش باز نشود.

نباید مفتونِ این جهان و بازیهای آن شد. روح و جان خود را نباید اسیر و دلخوش بازیچه های کودکانه دنیای محدود مادی و گذرا کرد.
باید به این مسئله دقت کرد که روحِ بی نهایت انسان در این قالب ها و فرم ها و بِرَندهای ظاهری گیر نیفتد که همه پوچ و تهی از حقیقت است.
باید از سدّ و مانع این نقش و صورت ها، القاب، عناوین و تعلّقات و تخیّلات عبور کرد و به سوی #صحرای بی منتهای معنا و معرفت رفت و مطالعه مثنوی شریف باب ورود به عالم معناست.