با خواندن این کتاب خودتان را مرور کنید

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کتاب «روان شناسی خود؛ روش درمانگری مرور خویشتن» نوشته رضا پورحسین به تازگی توسط انتشارات امیرکبیر به چاپ چهارم رسیده است.

رضا پورحسین نویسنده این کتاب که در مقطعی به عنوان مدیر شبکه چهار سیما فعالیت داشت، عضو فرهنگستان علوم و هیات علمی گروه روانشناسی دانشگاه تهران است که بر روانشناسی تحولی تمرکز دارد و در این زمینه تدریس می کند.

بنابر روایت فارس، چاپ های اول و دوم «روان شناسی خود» مربوط به سال ۱۳۸۱ هستند و چاپ سومش نیز سال ۱۳۹۰ عرضه شد.

چاپ چهارم این کتاب که به تازگی عرضه شده، با تجدیدنظر و اضافاتی نسبت به چاپ های پیشین همراه است. مولف اثر می گوید ویژگی مهم آن، نگاه به چگونگی پدیدآیی و رشد «خود» است. کودک در اثر استقرار ساخت «من» به تدریج خود را از دیگر یا دیگران – چه انسان ها و چه اشیاء – بازشناسی کرده و خویشتن را به عنوان یک ارگانیزم متمایز در نظر می گیرد.

حرکت تحولی خود هم تدریجی بوده و رشد آن ضمن انسجام بخشیدن به شخصیت فرد، آگاهی او را از ویژگی های درونی و بیرونی وی افزایش می دهد.

حسین پور در کتاب پیش رو ضمن بیان ویژگی های سازه «خود» و تعریف انواعش از نگاه روان شناسانی مثل ویلیام دیمون و دانیل هارت، دستورالعمل ارزیابی و تعیین سطح تحولی آن را مطرح کرده است.

کتاب «روان شناسی خود» در ۶ فصل نوشته شده که به این ترتیب هستند: «کلیات و تعاریف خود»، «خودپنداشت و ابعاد آن»، «روش درمانگری مرور خویشتن»، «روی آورد تحولی خود»، «روش مطالعه خود براساس روی آورد تحولی دیمون و هارت» و «عوامل تحول خود».

پس از این ۶ فصل هم بخش «ضمایم» آمده که عناوین «آزمون ادراک خود، ۳۰ سوالی»، «آزمون سی سوالی»، «آزمون ادراک خود، ده سوالی» و «آزمون حرمت خود، ۱۰ سوالی» را شامل می شود.

در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

مولفان مذکور، در گزارش خود، کاتولیک بودن را یک توصیف اجتماعی دانسته اند (دیمون و هارت، ۱۹۹۱)، در حالی که به نظر می رسد این توصیف، صحیح نباشد. کاتولیک بودن یک ویژگی اجتماعی نیست. اگر کاتولیک بودن در جنبه های اجتماعی بروز کند، که در جوامع غربی چنین نیست نمی توان آن را یک ویژگی اجتماعی قلمداد کرد. کاتولیک بودن در حوزه «ایمانی» و فردی قرار می گیرد و بهتر است در مقوله دیگری طبقه بندی شود. در اینجا می توان از «خود مذهبی»، «خود ایمانی» و یا «خود معنوی» سخن گفت. توصیف خود به صورت مذهبی و ایمانی، توصیفی است که در هیچ کدام از انواع مادی، فعال، اجتماعی و روانی دیمون و هارت طبقه بندی نمی شود. لاجرم باید یک مولفه دیگر به خود عینی افزود. در پژوهش پورحسین (۱۳۸۱)، درصد قابل توجهی از کودکان به ویژه پس از سن هشت سالگی، خود را به صورت مذهبی و با عناوینی چون «مسلمان، متدین، مومن و با ایمان» توصیف کرده اند. ویژگی فرهنگ ایرانی – اسلامی، کودکان و نوجوانان را سریع تر به سمت نظام یافتگی باورها و توجه به فلسفه انسان شناختی رهنمون می شود. فرهنگ کلی که بر منظومه اجتماعی و خانوادگی و نوع آموزش و پرورش رسمی و غیررسمی در هر جامعه حاکم است، می تواند عامل اصلی این تفاوت باشد؛ اگرچه به وارسی و کار پژوهشی بیشتری نیاز است.

چاپ چهارم این کتاب با ۱۸۴ صفحه و شمارگان ۵۰۰ نسخه عرضه شده است.