لطفا متکبر و شیفته خودتان نباشید

به گزارش «مبلغ» به نقل از روزنامه جام جم – در حدیثی از امام صادق(ع) می‌خوانیم که «خدا می‌داند گناهی که از اعضا و جوارح سرمی‌زند برای او بهتر است از عُجب که گناهی قلبی است».

عجب همان غرور و خودخواهی است که علمای علم اخلاق آن را به شکل‌های مختلفی تعریف کرده‌اند. مثلا این که خودخواهی یعنی این که انسان به‌واسطه کمالاتی که در خود سراغ دارد، چه کمالاتی که واقعا در وجود او هست یا کمالاتی که او تصور وجودشان را دارد، خودش را بزرگ‌تر و برتر از دیگران بداند.

همچنین عجب یعنی بزرگ دانستن صفت یا نعمتی که در اختیار داریم بدون آن که آن را از ناحیه منعم یعنی خالق‌مان بدانیم. برای تشخیص این که شخصی خودبرتربین هستیم یا خیر نیز یک محک وجود دارد؛ این که ببینیم آیا برای دیگران ارزش قائل هستیم یا این‌که فقط به خودمان می‌اندیشیم و دیگران نزدمان ارجی ندارند. با این وصف، خودبزرگ‌بینی یکی از رذائل اخلاقی است که علم روان‌شناسی نیز به آن به چشم یک اختلال شخصیتی می‌نگرد و عنوان خودشیفتگی را برای آن قائل است.

شخص خودشیفته، خودش را مهم می‌داند و درباره استعدادهایش اغراق می‌کند. او معتقد است که فردی استثنایی است، پس نیاز دارد مدام تحسین شود. فرد خودشیفته همچنین خودش را محق می‌داند و انتظار دارد که همه تسلیم خواسته‌های او شوند. او همچنین حسود هم هست. پس عجیب نیست اگر گناهی که با اندام‌ها انجام می‌شود راحت‌تر از این گناه قلبی مورد عفو پروردگار قرار می‌گیرد.