امام حسین(ع) جان خود را به پروردگارش بذل کرد و در عوض، خداوند برای تطهیر قلوب انسانها، چشمهای آنان را به چشمه اشک مبدل کرد تا در عزای سیدالشهدا بگریند و دلهای خود را مطهر کنند.
اوضاع سیاسی و اجتماعی عصر حضرت سیدالشهدا(ع) نتیجه تصمیمی بود که در سقیفه بنی ساعده گرفته شد؛ مردم را از اهل بیت(ع) دور کرده و دین و اسلام همانند شعاری بی روح، لقلقه زبانشان شده بود.