آیت الله العظمی آخوند خراسانی یکی از برجستهترین مراجع شیعه و یکی از شخصیتهای تأثیرگذار در تحولات فقه سیاسی و اجتماعی ایران و عراق در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است. بررسی زندگی، آثار و دیدگاههای او، به ویژه نسبت به ولایت فقیه، مشروطه، و عدالت اجتماعی، نشان میدهد که وی نه تنها یک فقیه برجسته بود، بلکه نقشی حیاتی در تربیت شاگردان و هدایت حوزه های علمیه ایفا کرد.
در تاریخ اندیشه دینیِ ایران، روایتهایی هست که نه برای قضاوت شتابزده، بلکه برای فهم «اخلاق اختلاف» اهمیت دارند؛ حکایتهایی که نسبت فقیه با قدرت، با پول، و با رأی مخالف را روشن میکنند. یکی از این روایتها، حکایتی است از آخوند خراسانی در اوج منازعات فکری پیرامون مشروطه؛ روایتی که نه در منابع جدلی، بلکه در کتابی خاطرهنگارانه از زبان حاج سید موسی شبیری زنجانی نقل شده است.
وقتی درس آخوند خراسانی میرفتم، رفقا اصرار داشتند که نوشتههایت را به آخوند نشان بده. من میگفتم: «کسی نوشتههایش را نشان می هد که یا پول بخواهد و یا اجازه و من طالب هیچ یک نیستم». چرا که اگر روزیِ من به دست آخوند باشد، او بر خودش لازم میداند که به دستم برساند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، خاطرهای درباب معرفت و شناخت امام حسین(ع) از زندگی آخوند خراسانی میخوانید. آیت الله محمد کاظم خراسانی متولد ۱۲۵۵ و متوفی ۱۳۲۹ قمری معروف به آخوند خراسانی از مراجع تقلید و عالمان اصول فقه در قرن چهاردهم قمری بود. او مؤلف کتاب کفایه الاصول و از حامیان اصلی نهضت […]
عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی گفت: تنشی که بین این دو نفر ایجاد شد، نهایتاً به نفع جریان تجدد و دینستیز بود. اینطور نیست که ما صددرصد شیخ فضل الله را تایید و صددرصد آخوند را تخطئه کنیم. به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، نشست علمی «شب مشروطه» با حضور حجتالاسلام حمید پارسانیا عضو […]