قرآن کریم با تأکید بر بازگشت همگان به سوی پروردگار، یادآور میشود که حقیقت اختلافها، نیتها و اعمال انسانها در روز قیامت آشکار خواهد شد و هیچ نزاعی بیداوری نخواهد ماند.
از هماکنون باید به فکر رفیقِ اُخروی بود؛ رفیقی که قرار است آینه تمامنمای ما باشد؛ رفیقی که قرار است در تمامی گذرگاههای سخت قیامت، همراه ما باشد.
خداوند متعال، سراببودن تعلقات زودگذر دنیوی را به کرّات برایمان آشکار ساخته تا که شاید این دلهای ما با دلکندن از هر آنچه که ما را از خدا جدا میکند، رنگ و بوی الهی به خود بگیرند، که اگر اینگونه شد، دیگر آن دل، آن عطر و آن رنگ، سراب نیستند، بلکه حقیقتی جاودانه خواهند بود.
آیت الله نخودکی در سخنان خود بر اهمیت دو اصل اساسی در زندگی تأکید میکند: «غذای حلال» و «توجه به نماز». او بیان میکند که اگر این دو مورد به درستی رعایت شوند، سایر ابعاد زندگی نیز به سامان خواهد رسید.
هر لحظه ای که بی یاد خدا بگذرد، حسرتی طولانی در پی خواهد داشت؛ این یاد، نه تنها در زبان، بلکه در عمل نیز باید ظهور و بروز داشته باشد.
توبه انسان در میان دو توبه خداوند قرار گرفته است. در ابتدا، خداوند متعال توفیق عجز، انابه و درخواست بازگشت را به بنده خود عطا می کند، سپس بنده توبه می کند و در نهایت، خداوند متعال توبه او را از سرِ رحمت خویش می پذیرد.