آیتالله گلپایگانی حالتی روحانی را روایت میکند که در آن خود را منشأ فیض میپنداشت، اما با توسل به امام کاظم (ع) و امیرالمؤمنین (ع) به حقیقت عبودیت و قدرت بیپایان الهی پی برد.