انسان خوشخُلق به مانند کسی است که درختِ وجودش متأثر از زیباییهای اخلاقی، آنچنان با طراوت گشته که دیگران، همچون شاخه هایی در اطراف او جمع گشته و از فیض وجود او بهره می برند.