یاد خدا، در واقع، رمز خودسازى است؛ چرا که به تدریج، انسان را از خودِ حیوانى تهى مى کند و دل را از رذایل اخلاقى پاک مى گرداند و آن را براى پذیرش نور یقین، آماده مى سازد.
آیتالله شاهآبادی با وجود شهرت خیابان لالهزار به فساد، مقید بود از آن مسیر عبور کند. او میفرمود: «میخواهم حضور من حجتی برای مردم باشد.
مکاشفه یعنی پردهبرداری از حقیقت پنهان که معمولاً دیده نمیشود. با اعمال صالح و تقوا ایجاد میشود و در حالت بیداری رخ میدهد. تنها کسی که ظرفیت درونی دارد، آن را میبیند؛ دیگران متوجه نمیشوند، مشابه دریافت وحی توسط پیامبر و عدم اطلاع اصحاب است.
آیتالله قائمی، از شاگردان آیتالله کشمیری، روش تربیتی ایشان را شرح میدهد. به باور آیتالله کشمیری، دست یافتن به کمالات معنوی مشروط به دو مرحله اساسی است: اول ترک کامل محرمات و دوم عمل دقیق به واجبات دینی.
بشر امروز در حال تجربه شکافی عمیق میان علم و معناست و در چنین فضایی، شخصیتهایی مانند علامه حسنزاده آملی(ره) یادآور این حقیقتاند که علم بدون اخلاق و معنویت، ناقص است.
آیتالله بهجت (رحمه الله علیه) در کتاب «در محضر بهجت»، به نقل از بسیاری که این تجربه را داشتهاند، میفرمایند که اگر انسانی نیت کند نماز شب بخواند، به طرق گوناگون (مانند زدن در، صدا کردن، یا شنیدن آوازی) بیدار میشود.
آیتالله حقشناس (رحمه الله علیه) تأکید داشتند که خدمت به مردم و احسان به فقرا، مسکینان و یتیمان، نه تنها باعث افزایش عمر میشود، بلکه شرط لازم برای سیر الی الله و ورود به رحمت الهی است.