یاد خدا، در واقع، رمز خودسازى است؛ چرا که به تدریج، انسان را از خودِ حیوانى تهى مى کند و دل را از رذایل اخلاقى پاک مى گرداند و آن را براى پذیرش نور یقین، آماده مى سازد.
اذکار الهی، همانند فانوس هایی می مانند که توسط آدمی روشن می شوند و هرچقدر تاریکی بیشتر باشد سوی روشنایی آن بیشتر دیده شده و قابل لمس است البته به این نکته نیز باید توجه کنیم که میزان روشنایی این فانوس نیز بسته بخود انسان است که هر چقدر خود طالب باشد و بخواهد می تواند به آن روشنایی بخشد البته نباید فراموش کنیم که رعایت حد اعتدال در هر چیزی بخصوص در اذکار بد نیست و توصیه می شود.