اسلام سیاسی
افول اسلام سیاسی در مصر؛ از اخوانالمسلمین تا فناوری و مصرفگرایی
در مصر، پس از ژوئیه ۲۰۱۳ و صعود عبدالفتاح السیسی به رأس قدرت سیاسی و امنیتی، او وارد یک رویارویی سرنوشتساز با جریانهای اسلام سیاسی شد که در رأس آنها جماعت اخوانالمسلمین قرار داشت. این درگیری که به شکل یک نبرد «صفر و یکی» (برنده یا بازنده کامل) درآمد، بهتدریج به حذف جریان اسلام سیاسی از زندگی عمومی انجامید؛ چه بهصورت تشکیلاتی و چه بهشکل فعالیتهای دینی و فرهنگی در جامعه مصر.
ترورهای حسن صباح و پیروانش هدفمند بود / سریال حشاشین با واقعیت بیگانه است
مبلغ / پژوهشگر تاریخ اسماعیلیه می گوید دو طیف اسلام سکولار با یهودی-مسیحیهای صهیونیست و اسرائیلیها در مصر، دست در دست یکدیگر برای کوبیدن اسلام سیاسی، اخوانالمسلمینها و حماسها متحد و همکار شدهاند.
دعایی: لطفاً یک نوآوری علمی مهم از حوزه نجف نام ببرید! / سروش محلاتی: در حوزه نجف هیچ کس به خاطر اظهار نظر، احضار نمی شود
مبلغ/ تفاوتهای میان دو مکتب نجف و قم، امروزه نیز به قوت خود پابرجاست. مکتب قم در سال ۱۳۵۷ شمسی به آرزوی خود مبنی بر داشتن حکومت اسلامی و اجرا کردن تئوری ولایت فقیه رسید و مراجع و روحانیت حوزههای علمیه در این شهر در طول ۴۰ سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی تمام سعی و تلاششان در جهت تعامل حداکثری با حاکمیت بود.
تفاوت طرح اسلام سیاسی امام خمینی و سیدجمالالدین اسدآبادی
مبلغ/ رئیس دفتر جامعه مدرسین حوزهعلمیه قم گفت: امام خمینی ضعف سیدجمالالدین اسدآبادی را در عین دارا بودن لیاقت این میدانست که پایگاهی در میان مردم نداشت، چرا که او در پی این بود که از طریق حکام و با اِعمال اصلاحگری در چالش با غرب پیروز شود.
زمینههای اجتماعی اسلامگرایی در مصر؛ اتحاد دهقانان و خردهبورژوازی
به گزارش «مبلغ» به نقل از شعوبا، آخرین هواپیمای حامل نیروهای آمریکایی هنوز از زمین بلند نشده بود که نیروهای طالبان بر مناطق مرکزی کابل تسلط یافتند و پس از ۲۰ سال اشغالگری آمریکا، زمام امور را به دست گرفتند. رسیدن طالبان به قدرت در سال ۱۹۹۶ مصادف با سقوط حزب عدالت و توسعه مراکش […]
اسلام سیاسی و بحرانهای همهجانبه
مبلغ/ اسلام سیاسی با الهام از “اسلام مدینه”و جنگهای پیامبر و خلفای راشدین گفتمان خود را با مودودی، حسن البنا، رشیدرضا و سیدقطب ترویج کرد و دال مرکزی آن “سلطه امت اسلامی” در سایه شورا شد و نهایتا سیدقطب با تبدیل آن به “حاکمیت الهی” و نهایتا “حاکمیت شریعت اسلامی” سخنگوی اصلی این گفتمان شد.
