تصور کنید فرزندتان در زمین بازی با خوشحالی تاب می خورد، غافل از خطراتی که ممکن است در کمین باشد. به عنوان والدین، غریزه ما محافظت و هدایت آنها است. اما چگونه میتوانیم به طور موثر فرزندانمان را در مورد افراد غریبه آموزش دهیم و به آنها قدرت دهیم تا ایمن بمانند بدون اینکه ترس بیجا را القا کنیم؟
در روزگاری که رسانهها، شبکههای اجتماعی و فرهنگهای وارداتی هر لحظه روی ذهن و رفتار کودکان اثر میگذارند، والدین با پرسشی اساسی روبهرو شدهاند: چطور میتوان فرزندی بزرگ کرد که هم دیندار باشد و هم مستقل و توانمند؟ آیا آموزش دین، او را مطیع و وابسته میکند یا میتواند زمینهی رشد نسلی خلاق، مسئول و پیشرو را فراهم آورد؟
کودک تنها شنوندهٔ منفعل نیست، بلکه شریک فعال فرایند فهم و کشف است و همین مشارکت، بنای اعتمادبهنفس، قدرت تحلیل و سلامت فکری او را در سالهای آینده شکل میدهد.
آشنا کردن کودک با نام خدا، تنها یک مهارت تربیتی نیست؛ نقطه آغاز سفر او به جهان معنویت است.
این محتوا به بررسی شیوههای تربیت دینی با هدف سوق دادن خانواده و اطرافیان به سوی پایبندی و التزام به مسائل دینی میپردازد. تربیت، امری تدریجی و نیازمند صبر و حوصله است و باید با شناخت افراد و استفاده از روشهای متنوع تربیتی چون تشویق، الگوسازی و داستانگویی صورت گیرد.