ماه «ذیالحجه» آخرین ماه «سال هجری قمری» و ماهی بسیار پربرکت است. بزرگان دین هنگامی که این ماه وارد میشد، اهمیت ویژهای به عبادت در آن میدادند؛ مخصوصا در دهه اول این ماه. در حدیثی از رسول خدا (ص) میخوانیم که عبادت و کار نیک در هیچ ایامی به اندازه این ایام (۱۰ روز اول ماه ذیالحجه) فضیلت ندارد.
دهه اول ذیالحجه از شریفترین ایام سال قمری است که در قرآن و روایات به آن فضیلت بسیار داده شده و عبادت در این ده روز، همسنگ اعمال حاجیان شمرده شده است. نماز ویژهای نیز در ده شب اول بین نماز مغرب و عشاء توصیه شده که در مفاتیح آمده و یادآور میقات چهلشبۀ حضرت موسی است.
ذیالحجه از پاکیزهترین ماههای سال است و معصومان علیهم السلام برای درک بیشتر آن، آداب و اعمالی را بیان فرمودند.