آدمها نمیخواهند بمیرند؛ آنها در اصل نمیخواهند به زندگی خود پایان دهند، بلکه میخواهند از درد رها شوند. وقتی احساس بیارزشی میکنند، وقتی حس میکنند سربار خانواده یا جامعه هستند و وقتی دیگر توان ادامه دادن را در خود نمیبینند، در یک بنبست تاریک و یک یأس سیاه، به خودکشی فکر میکنند.
مبلغ/ امید یک ضرورت «بالینی» است. وقتی کسی امیدش را از دست میدهد، دیگر نمیتواند ادامه دهد. مطالعات متعددی نشان دادهاند که ناامیدی بیشترین پیوستگی را با افکار خودکشی دارد و برای فاصله گرفتن از فکر خودکشی راهی جز بازیافتن امید وجود ندارد. اما امید با جملههای کلیشهای به دست نمیآید، امید را باید احساس کرد تا قدرتش را نشان دهد. کتارین گوردون، روانشناسی که مدتها به این مسئله اندیشیده است، میگوید راهکارهای سادهای وجود دارد که با استفاده از آنها میتوان تا حدی از سیاهچال ناامیدی بیرون آمد.