با فرارسیدن سحرهای ماه مبارک رمضان، زمزمه «اللهم انی اسئلک من بهائک بأبهاه» بار دیگر در خانهها و مساجد طنینانداز میشود؛ دعایی منسوب به امام محمد باقر که به روایت امام رضا، حامل مضامین بلند توحیدی و اسم اعظم الهی است. «دعای سحر» یا «دعای بهاء» نه فقط یک نیایش، بلکه متنی عرفانی و معرفتی است که قرنهاست جایگاه ویژهای در میان اعمال عبادی رمضان دارد.
شوخی حلال نه تنها باعث شادمانی میشود، بلکه وسیلهای برای جلب محبت الهی و ساختن جامعهای بانشاط و بااخلاق است.
امام باقر علیهالسلام در روایتی ارزشمند، نقش رضایت شوهر را در زندگی زناشویی و نزدیکی زن به خداوند برجسته کردهاند. ایشان میفرمایند: «هیچ شفاعتکنندهای برای زن نزد پروردگارش نجاتبخشتر از رضایت شوهرش نیست.» این روایت نشان میدهد که خوشنودی همسر، نه تنها در زندگی خانوادگی، بلکه در سعادت آخرت نیز اهمیت ویژهای دارد.
شیعه بودن تنها به دوست داشتن اهلبیت(ع) خلاصه نمیشود؛ امام محمد باقر(ع) در روایتی عمیق، پرده از حقیقتی برمیدارد که انسان را به مراقبت از رفتار، عادت دادن نفس به خیر و زندگی در محضر امام فرا میخواند.
اگر قرار باشد نقشهای روشن برای زندگی فردی، اجتماعی و معنوی ترسیم شود، بیتردید احادیث امام محمد باقر(ع) یکی از دقیقترین و الهامبخشترین راهنماهاست؛ سخنانی کوتاه اما ژرف که از علم و اخلاق آغاز میشود و تا آینده روشن بشریت امتداد مییابد.
در زندگی روزمره با انواع انسانها روبرو هستیم؛ از دوستان مهربان گرفته تا مخالفان و ناسازگاران. اما چگونه میتوانیم بدون دعوا و خصومت، با همه کنار بیاییم و حتی در اصلاح جامعه مؤثر باشیم؟ آموزههای امام باقر (ع) پاسخ سادهای دارد: مدارا، رفق و ملایمت، کلید تعامل درست با انسانها و ابزار رسیدن به آرامش و اثرگذاری واقعی است.
لقب «باقر»، برگرفته از حدیثی از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) است. در حدیثی مشهور که در بحث نصوص امامت بدان استناد میشود.