امانتداری فقط یک عمل بیرونی نیست؛ ریشه در رشد عقلی دارد. هم کسی که مالش را میسپارد و هم کسی که آن را میپذیرد، باید «رشید» باشند؛ یعنی دارای عقل و توانایی تشخیص مسئولیت باشند.
صداقت و امانتداری دو مفهوم بنیادین در اخلاق اسلامی هستند که در آموزههای دینی ما جایگاه ویژهای دارند. این دو فضیلت، نه تنها در زندگی فردی بلکه در روابط اجتماعی نیز نقشی کلیدی ایفا میکنند.
هر کشوری برای اداره شئون زندگی ملت خود، قوانین و مقرراتی تصویب و به اجرا در میآورد. به انجام کاری فرمان میدهد و یا ترک چیزی را میخواهد. گاهی انجام کاری را محدود و دیگر گاه آن را مقید و مشروط اعلام میکند.
پیامبر رحمت، الگوی رفتاری همه انسانهاست. در سیره اجتماعی و معاشرت، ویژگیهای؛ امانتداری، وفای به عهد، صداقت و راستگویی و… را از ایشان مشاهده می کنیم.
زوجهای قدیمی سه اصل ساده را در زندگی رعایت میکردند: اول، با هم صادق بودند و پنهانکاری نداشتند. دوم، به جای قهر و دعوا، اشتباهات همدیگر را میبخشیدند. سوم، همسرشان را برای شخصیت و انسانیتش دوست داشتند، نه برای پول و موقعیت اجتماعی. همین سه اصل ساده، رمز دوام ازدواجهای موفق گذشته بود.
آیت الله سیستانی در استفتائی درباره « امانتداری بین زن و شوهر » پاسخ گفتند.
آیت الله سیستانی به استفتائی درباره تصرف در امانت پاسخ گفتند.