علی، بیخیال این دنیا و تمام نعمتهای حلالش شده بود. علی بیخیال تمام چیزهایی شده بود که او را از خدا دور میکرد. بیخیال تمام کسانی شده بود که در راه رسیدن او به پروردگارش مانع میشدند، کلاً بیخیال دنیای مادی شده بود. برای این بود که با شور و شعف مینوشت: علی خیال منم من.