انحرافات دینی
نواندیشی دینی یا انحراف فکری؟
عنوان «نواندیشی دینی» عنوان زیبایی است ولیکن آبروی آن در معرض خطر است! این روزها گاهی می بینم از کسی که دچار انحرافات عمیق فکری است و اصلاً به مبانی تشیع پشت پا زده است، می گویند نواندیش است! واقعاً اگر نواندیش دینی این است که معتقدات شیعه را، علم و عصمت امام معصوم را و مسلمات تاریخی را منکر شوید، این دیگر نواندیشی نیست، تحجرگرایی و بازگشت به عصر جاهلیت است که هیچ ایمان و عقیده محکمی نداشتند و بر طبق برداشتهای خود عمل میکردند.
در جستجوی صراط مستقیم در عصر انحراف
سوق دادن پاکطینتان به سمت مکاتب انحرافی همچون تصوّف که میوهی شوم آن، آزار و اذیت اهل بیت علیهمالسلام در طول تاریخ بوده است، نشان از عمق انحراف دارد. این تفکر، با ظاهر الصلاحی که به خود میگیرد، بسیاری را به بیراهه میکشاند و از حقیقت دور میکند.
امام رضا (ع) با سران ادیان و مذاهب گفت وگو میکرد/ وظیفه روحانیت شناسایی و نقد دیدگاه های انحرافی است
«نص گرایی» در حال رواج یافتن است، برخی مداحی ها و منابر برای ائمه (ع) مقاماتی قائل هستند که با مستندات دینی سازگاری ندارد، نهاد روحانیت نیازمند بازنگری و اصلاح است.
