قرآن کریم برای پدیدهای طبیعی مانند باران، ۹ تعبیر متنوع بهکار میبرد که هر تعبیر، بار معنایی، عاطفی و کارکردی خاص خود را دارد و علاوه بر اینکه زاویهای متفاوت از ارتباط خدا، انسان و طبیعت را روشن میکند، نشان میدهد که قرآن با زبانی چندلایه و هدفمند به پدیده باران مینگرد.
فرهنگ دعا و استسقاء مربوط به دوره حاضر و پیامبر گرامی اسلام نبوده و پیشتر در دوره پیامبران دیگر الهی نیز دعا و نماز باران مرسوم بوده است.
هنگامی که باران می بارد، می گوییم ابرها از دریا بلند می شود، بخار آب خنک شده و تبدیل به آب می شود و نهایتا جاذبه زمین آن را پایین می کشد و به باران تبدیل می شود. قرآن می خواهد برای انسان ها و مسلمان ها یک چنین درکی ایجاد شود که خدا است که روزی می دهد؛ خدا است که باران می فرستد.
شیخ حسین انصاریان تعریف میکند: امام حسین(ع) برای باریدن باران چگونه و چه دعایی خواند؟
جعفر شهری در کتاب طهران قدیم تصویر روشنی از این آیین در تهران قاجاری ارائه میدهد؛ آیینی که در آن مردم با اشک، دعا، شعر و نمادهای پرمعنا از خداوند رحمت آسمانی میطلبیدند.