انسان برای سقوط و عذاب آفریده نشده است؛ او دعوتشدهای به ضیافت کمال است که تنها با انتخابهای خودش از آن فاصله میگیرد.
نیکی به والدین عبادتی ارزشمند است که رضایت خدا و اهلبیت علیهمالسلام، آمرزش گناهان، آسانی حساب قیامت و بهرهمندی از برکات بهشتی را به همراه دارد.
گفتوگویی تأملبرانگیز در قرآن میان بهشتیان و اهل جهنم درباره چرایی سرنوشتشان مطرح میشود که عبرتی عمیق در دل دارد.
یکی از اسامی پروردگار کریم است، یکی از بزرگان میگوید که این اسم ظهورات مختلف دارد، کسی این ظهور کریم را در آخرت ببیند، یک جهنم برایش بهشت میشود!
درباره مکان بهشت و جهنم سه دیدگاه مطرح است؛1.بهشت و جهنم بُعد باطنی همین جهاناند 2.عالم آخرت محیط بر این جهان مادی است 3.بهشت و جهنم در جایی از همین دنیا است.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در سورهی الرحمن، خداوند پس از بیان نعمتهای بزرگ، به سراغ هشدار درباره جهنم میرود: «هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی یُکَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُون * یَطُوفُونَ بَیْنَهَا وَبَیْنَ حَمِیمٍ آنٍ * فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَان» (آیات ۴۳ تا ۴۵). این است همان جهنّمی که گناهکاران آن را دروغ و افسانه میپنداشتند. آنها […]
یکی از چالشهای اعتقادی که در میان فلاسفه مطرح بوده، دربارۀ ماهیت جهنم است که برخی آن را دارالشفا و عین رحمت خدا برای پاکسازی گناهکاران در نظر گرفتهاند.
مرحوم میرزا اسماعیل دولابی می فرمود: در بهشت هرچه نزدیکتر با اهلش مینشینی میگوید بیا جلوتر، چرا عقب نشستهای؟ لذا بهشت هیچگاه پر نمی شود. در روایت آمده است خداوند نطفههایی را که اولاد نشدهاند از تو خلق میکند تا بهشت را پر کنند.
انسان متقی وقتی در این دنیا عبادت میکند و معارف قرآن و اهل بیت(ع) را میآموزد و به آنها عمل میکند، در حقیقت در بهشت برین و جاویدان، از نعمتهای الهی متنعم است.
دنیای آخرت یکی از بنیادی ترین باورهای دینی است که به زندگی پس از مرگ و مرحله ای جاودانه برای پاداش یا مجازات اعمال انسان ها اشاره دارد. این مفهوم، نقش مهمی در جهت دهی به رفتارها و انتخاب های انسان در زندگی دنیوی دارد.
شهید مطهری دین را امر فطری می داند و اگر کسی بنا به دلیلی به آن راه نیافت اگر جاهل قاصر است، نه جهنمی است و نه بهشتی. البته احتمال میرود به بهشت راه یابند.
به قول یکی از بزرگان عالم برزخ نسبت به این دنیا مانند همین دنیا نسبت به شکم مادر است اگر به بچه در شکم مادر بگویند در ورای این محل تو عالمی است که بسیار بزرگتر از شکم مادر است نمیتواند ادارک کند و بفهمد با این حال میتوان صورتی ناقص و شبحی مبهم از آن جهان را ترسیم کرد از این رو بدن برزخی و عذاب و نعمتهای آنجا را به لذت و یا نعمتهای موقع خواب تشبیه کردهاند.
یکی از آفتهای بزرگ عالم، ترس از گفتن «نمیدانم» است. افراد ناآگاه راحتتر به ندانستن اعتراف میکنند، اما برای عالمی که جایگاه اجتماعی دارد، اقرار به ندانستن دشوار است. در روایات تأکید شده: اگر چیزی را نمیدانید، صراحتاً بگویید «نمیدانم»، زیرا تنها خداوند است که به همه چیز آگاه است.