به دنبال از دست دادن مو، نسل ابتدایی بشر نیاز خود به لباس را احساس کرده و به دنبال آن رفته است. اما سوالی که سالهاست ذهن باستان شناسان را درگیر کرده، مربوط به زمان شروع کردن انسان به لباس پوشیدن است که به نتایجی هم رسیدهاند.
از نگاه تاریخی، زمان پیامبر اکرم (ص) دورهای بود که تنها سه قاره شناخته شده بودند و جهانِ پهناور، بخشهای بزرگی از انسانها و تمدنها را در پس پرده ناشناختگی پنهان کرده بود.
نام هبةالله نشاندهنده عطا و بخشش الهی بود و حکایت زندگی حضرت شیث روایتگر مسئولیتی الهی و نقش او در هدایت بشر است.
سینمای صهیونیستی با تمرکز ویژه بر پادشاهی داوود(ع) تلاش دارد روایتی بازسازیشده از تاریخ ارائه دهد؛ روایتی که نقش او را در حکومت سرزمین مقدس پررنگ میکند و با برجستهسازی این دوره مشروعیتی جعلی برای ارض موعود میسازد.
پژوهشگر تاریخ در این باره که ایرانیان چگونه با اسلام آشنا شدند، گفت: ورود اسلام به ایران، نه یک «تقابل فرهنگی»، بلکه فرآیندی تدریجی و چندلایه بود؛ رخدادی که ریشههای آن در بحرانهای ساسانی، روابط دیرینه ایران و عرب و نقش گسترده ایرانیان در دستگاه اداریِ خلافت نهفته است. او روایت رایج از «مواجهه فرهنگها» را به چالش میکشد و تصویری مستند از پیوند ایران و اسلام ارائه میدهد.
در طول تاریخ در رابطه با اثبات خدا، اندیشمندان تمام ادیان الهی، استدلال های بیشماری را در هر دوره و عصری مطرح کرده اند.
حضور همیشگی حضرت نوح در میان «قومش» نشان میدهد گستره تبلیغ ایشان جهانی نبوده است. خود واژه «قوم» در عربی نیز بهمعنای گروهی از مردم است نه همه مردم.
«ابوطالب اصفهانی» (م. ۱۲۲۱ق.) یا «میرزا ابوطالب خان»، متولد «هندوستان»، اما با اصالتی ایرانی، سفری طولانی از هند به قصد «اروپا» در سالهای ۱۲۱۳ تا ۱۲۱۸هجری یعنی حدوداً به تاریخ امروز ۲۳۳ سال پیش داشته است.