در معارف اسلامی، تربیت کودک به دورههای هفتساله تقسیم شده است. نخستین هفت سال، دوره سیادت و ریحانه بودن کودک است؛ دورهای که تربیت در آن نه با تنبیه و اجبار، بلکه با رفتار والدین، بازی، محبت و ایجاد احساس امنیت معنا پیدا میکند.
اعتیاد کودکان و نوجوانان به فضای مجازی، از یک نگرانی خانوادگی فراتر رفته و به چالشی جدی در عرصه تربیت دینی تبدیل شده است. یک پژوهشگر دینی با تأکید بر آموزههای اسلامی و روایات اهلبیت(ع)، ضمن تبیین آسیبهای وابستگی دیجیتال، راهکارهایی عملی برای خانوادههای شیعی در مواجهه با این پدیده ارائه کرده است.
واژه تربیت کودک به معنای تعلیم و تربیت و پرورش دادن کودک با استفاده از بسیاری از اصولها و قواعد آموزشی و تربیتی میباشد. زمانی که والدین کودکان خود را تربیت میکنند در واقع در حال آموزش دادن به آنان هستند و کودکان به خصوص در سنین پایینتر بهتر میتوانند از والدین خود تاثیر پذیرند.
آموزش به کودکان قواعدی دارد که مراعات آن باعث ایجاد علاقه در آنها و اُنس با قرآن میشود.