تعزیه خوانی
«تعزیه»؛ هنر آیینی و میراث فرهنگی ایران در گذر تاریخ
«تعزیه»، هنر نمایشی آیینی که ریشههای ایرانی و اسلامی دارد، امروز هنوز هم در ایام محرم و صفر به عنوان میراث گرانبهای فرهنگ ملی در گوشه گوشه این سرزمین شهادت مظلومانه سیدالشهدا(ع) و یارانش را در دل داستانهای حماسی و مذهبی به شکلی هنرمندانه روایت میکند، امروز نباید از نقش شبیه خوانی در حفظ موسیقی و نمادهای فرهنگی ایران غافل شد و حمایت از این گونه اصیل و بازشناسی جایگاه آن میتواند در دنیای امروز، پلی میان گذشته و حال فرهنگ ایران زمین باشد.
تکیهای از دوران فتحعلیشاه در قلب بازار تهران
عمارت بزرگی که گنجایش چندین هزار نفر را دارد برای نمایش تعزیه بنا شده که تمام خصوصیات یک تئاتر جدید را داراست ولی صحنه نمایش آن به جای آنکه در جلو ساختمان باشد، به صورت یک سکوی بلند در وسط قرار گرفته.
یادگاری از عصر شکوه تعزیه؛ روایتی از تکیه دولتی که دیگر نیست
در قلب شلوغ و پرهیاهوی تهران قدیم، بنایی قد برافراشت که همزمان صحنهای برای اشک و اندیشه، سیاست و سوگ، نمایش و نیایش بود. «تکیه دولت» آیینهای بود از شکوه یک آیین که سالها صدای تعزیه و نوای مصیبت در آن طنین میانداخت. امروز اما از آن عظمت، جز چند عکس در آلبوم تاریخ و سایهای گنگ در خاطره تهران چیزی باقی نمانده است.
شمعگردانی و شبیه خوانی در حرم امام رضا از عصر کریمخان تا دوره قاجار
آیینها و عزاداریها که عاشقان امام رئوف در حرم رضوی اجرا میکردند، تاریخچه مفصلی دارند.
از سابقه ۶۰ سال تعزیه خوانی تا حضور در سینما و تلویزیون
امسال اربعین، نخستین سالگرد درگذشت فتحالله طاهری، یکی از هنرمندان شناختهشده تعزیه بود..
بنیانگذار حضور زنان در تعزیه خوانی کیست؟
در گذشته زنان در آیین تعزیه جایی نداشتند و مردان با پوشیدن لباسهای زنانه و روبنده نقش زنان را در تعزیه اجرا میکردند؛ رسمی که در همه شهرهای کشور رواج داشت. مریم رنجبر میگوید که حضور زنان در تعزیه را از شهرستان دشتستان شروع کرده است.
